แถวเคลื่อนตัวไปช้ามาก
แต่ก็เดินไปเรื่อยๆ
ระหว่างรอ เฉิงหยวิ่นและจีเฟิ่งซีสังเกตเห็นว่าคนที่ออกมารับดอกไม้แดงบางคนจะมองมาที่พวกเธอ
สายตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด
บางคนกระซิบกระซาบกัน
แต่ไม่นาน เสียงฝีเท้ารีบเร่งก็ดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของพวกเธอ
เห็นคนถือกล้องมืออาชีพวิ่งตรงไปข้างหน้า
“พวกเราเป็นสื่อ ช่วยหลีกทางหน่อย!”
“เรามาจากสถานีวิทยุเจียงจง!”
“เรามาจากข่าวเจียงจง!”
“เรามาจากเยาวชนเจียงจง!”
“อย่าเบียด เป็นสื่อแล้วยิ่งใหญ่หรือไง ไปต่อแถวข้างหลัง!”
“มีมารยาทหน่อย ต่อแถว!”
เสียงตำหนิที่แฝงความโกรธดังขึ้นด้านหน้า บรรดาสื่อหลายคนมองแถวยาวเหยียดแล้วก้มหน้าลงพร้อมกัน
ยาวจริงๆ
กว่าจะต่อคิวถึงเมื่อไหร่กัน
แต่ช่วยไม่ได้
เบียดเข้าไปไม่ได้ ก็ไปต่อแถวเถอะ...
พวกเขาจึงหันหลังกลับมา
“ท่านหาน ท่านคิดว่าที่หมายเลขร้อยจะเป็น...”
จวงปินมองไปที่หานจื่อฟู่
หานจื่อฟู่พยักหน้า “เป็นไปได้!”
ตลอดทางที่ผ่านมา พวกเขายังไม่พบร่องรอยลายมือและผลงานของเจียงเสี่ยวไป๋
ที่หมายเลขร้อยอาจใช่
แต่...
ลายมือต่อให้ดีเลิศ ก็ไม่น่าทำเอาฮือฮาขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?
เจียงเสี่ยวไป๋ทำผลงานอะไรออกมากันแน่
ทั้งสามคนยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้
แทบอยากจะแซงคิวไปดูเดี๋ยวนั้น
แต่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญแห่งสำนักหลู่ การแซงคิวถือเป็นตัวอย่างที่แย่ที่สุด