เสียงฝีเท้าบนทางเดินดังต่อเนื่อง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้ามา เหยาซานก็กัดฟัน มือที่ดีดกู่เจิงเริ่มออกแรงมากขึ้น
โซน 100 ที่นั่ง คือพื้นที่ที่ถูกแบ่งออกก่อนถึงโซนภาพวาด
ตรงมุมทางเลี้ยวค่อนข้างยาว พูดตามตรง แทบไม่มีใครแวะมา
เพราะส่วนใหญ่จะเดินผ่านตรงนี้ เข้าโซนภาพวาดไปเลย
เขาไม่ยอม
ไม่ยอมจริง ๆ ที่ผลงานสมบูรณ์แบบเช่นนี้จะถูกมองข้าม
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น เหยาซานเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย แต่คนยังไม่ทันเข้ามา เขาก็ได้ยินเสียงอย่างจำใจดังขึ้น: "นี่ที่ไหนน่ะ ห้องน้ำหรือไง?"
พูดจบ เสียงฝีเท้านั่นก็ไกลออกไป เห็นได้ชัดว่าจากไปแล้ว
เหยาซานเต็มไปด้วยสีหน้าโกรธเคือง
ห้องน้ำ?
ที่นี่คือห้องน้ำหรือ?
ที่นี่คือสุดยอดแห่งศิลปะต่างหาก!
เจ้าของไม่อยู่ เขาอยากช่วยเฝ้าดูแลให้
เขายังหวังว่าจะมีดอกไม้สีแดงมากขึ้น เป็นการยืนยันถึงเจ้าของผลงานที่นี่
ตึง...
เหยาซานเปลี่ยนบทเพลงในตอนนี้
เป็นบทเพลงที่แตกต่างจากดนตรีพื้นหลังอย่างสิ้นเชิง
และบทเพลงที่แตกต่างนี้ ท่ามกลางดนตรีพื้นหลัง ที่มีคนอื่นบรรเลงร่วมกัน เสียงที่เขาบรรเลงแทบจะกลายเป็นเสียงรบกวน
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งดึงดูดคนให้เข้ามาได้มากกว่า
เพราะการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ตะปบที่ใช้ดีดกู่เจิงกระเด็นไปอันหนึ่ง เขากัดฟัน ใช้นิ้วของตัวเองดีดต่อ
เจ็บไหม?
เจ็บ! แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาใส่ใจอะไรแล้ว
เขาหวังเพียงผลลัพธ์เดียว
ท่ามกลางสไตล์การบรรเลงที่ตรงข้ามกับผู้อื่น ผู้คนที่เดินผ่านพากันขมวดคิ้ว