"ฮัดชิ่ว!"
ที่โซนหมากรุก เจียงเสี่ยวไป๋จามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ใครคิดถึงเขากันนะ?
ส่ายหัวไปมา เจียงเสี่ยวไป๋มองคนตรงหน้า ยิ้มบาง หยิบหมากดำขึ้นมาวางลงบนกระดาน
ชายตรงข้ามก้มหน้าลงพูดว่า "ยอมแล้ว ยอมแล้ว!"
พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วจากไป
ใช่ จากไปดื้อ ๆ เลย
เมื่อช่วงเช้า มีข่าวแว่วมา
ที่นั่งในโซนการเขียนพู่กันที่นั่งหนึ่ง ระเบิดความฮือฮา
ระเบิดแค่ไหนน่ะเหรอ?
ได้ข่าวว่าผู้เข้าแข่งขันทั้งโซนวาดภาพและโซนการเขียนพู่กัน ต่างพากันไปต่อแถวชม
นอกจากนั้น ยังมีเจ้าหน้าที่ของงานอีกด้วย
แน่นอนว่ารวมถึงสื่อมวลชน
ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย คนที่ถูกคัดออกก็ยังรีบไปเป็นคนแรก ๆ หลังออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง
ใช่ผลงานของเขาหรือเปล่านะ?
ระหว่างครุ่นคิด กรรมการที่รับผิดชอบก็ช่วยเขาจัดตำแหน่ง
มองดูคนที่นั่งตรงข้าม เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจเข้าลึก ไม่คิดมากอีก กลับมาตั้งใจเล่นหมากรุกต่ออย่างจริงจัง
เวลาล่วงเลยผ่านไป
ราวสี่โมงกว่า
ที่โซนหมากรุก ช่วงเวลาที่เจียงเสี่ยวไป๋วางหมาก รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น
แชมป์
เป็นของเขาแล้ว
กรรมการที่รับผิดชอบถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
เหลือแค่เขาแล้ว
กรรมการคนอื่น ๆ ไปที่โซนการเขียนพู่กันที่นั่งหมายเลขร้อยแต่เนิ่น ๆ เพื่อไปชื่นชมกันหมดแล้ว
หลังจากนั้น กรรมการก็เริ่มกรอกข้อมูลให้ทั้งสองคน
เสร็จแล้ว กรรมการก็เอ่ยปากว่า "พรุ่งนี้บ่ายสองโมง อย่าลืมมานะ ตอนนั้นจะประกาศอันดับให้ทราบ!"
สิ้นเสียง กรรมการก็รีบไปทันที
"วิชาหมากรุกของนายเก่งมากเลยนะ หาได้ยากในหมู่คนหนุ่ม!"
ชายที่ดวลหมากรุกกับเจียงเสี่ยวไป๋ ชำเลืองมองเขาด้วยแววตื่นตะลึงแล้วพูดว่า "ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว ข้างนอกคึกคักขนาดนี้ ไปดูดีกว่า!"