"ท่านหาน ถ้าท่านจะพูดอย่างนี้!"
จวงปินและเมิ่งเซินจ้องหานจื่อฟู่ตาเขียว "ศิลปะขั้นสูงสุดนี้ พวกเราก็อยากเสาะแสวงหาดูบ้างเหมือนกัน..."
หานจื่อฟู่ยิ้มเจื่อนๆ สุดท้ายโบกมือ "ขึ้นรถก่อนค่อยว่ากัน!"
สิ้นเสียง สายตาของหานจื่อฟู่ก็เหลือบมองแถวคนที่ต่อคิวอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้เลยว่า เพราะผลงานเก้าภาพนั่น สำนักหลู่ได้จัดการประชุมฉุกเฉินขึ้น และขยายเวลาปิดงานถึงสามทุ่ม
ส่วนโซนที่เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ แม้จะไม่ได้นับจำนวนดอกไม้แดง แต่ประมาณคร่าวๆ ก็หลักหมื่นแล้ว
ใช่ หลักหมื่น!
ทำลายสถิติสูงสุดเดิมที่มีคนเคยได้แค่สี่ร้อยกว่าดอก
นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้นในกิจกรรมสมาคมวรรณศิลป์
และคงเป็นครั้งสุดท้ายด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋แม้จะเข้าร่วมครั้งแรก แต่กลับทำสิ่งที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน และไม่มีใครทำได้อีกหลังจากนี้
ต่อให้ทุกคนลงมือเอง ก็ไม่อาจสร้างผลกระทบได้ถึงเพียงนี้
ท่ามกลางความรู้สึกทึ่ง พวกเขาพาจวงปินและเมิ่งเซินนั่งที่เบาะหลัง
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋จำใจนั่งตำแหน่งคนขับ
ขณะที่เขาขับรถออกไป
ที่เครือซูซื่อในเยียนจิง ซูจิ่นอวี๋กำลังประชุมช่วงบ่าย
ระหว่างที่ประชุมกำลังหารือกัน ชายวัยกลางคนข้างกายซูจิ่นอวี๋มีสีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
เพราะมือถือของเขาสั่นไม่หยุด
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นน้อยมาก