"ขอคุยหน่อยได้ไหม?"
หยานฉีได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้ามีแววแปลกใจ ดูเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปาก
เขารู้สึกเสมอว่า "ขอคุยหน่อย" ในปากของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ง่าย ๆ แบบนั้นแน่นอน!
เดินทางไปเรื่อย ๆ
ภายใต้การนำของหัวหน้า พวกเขาใกล้ถึงยอดเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
ในช่วงนี้ เจียงเสี่ยวไป๋มองเห็นสำนักบางแห่งได้จากที่นี่
นอกจากนี้ เขายังเห็นแท่นขนาดใหญ่ในพื้นที่หนึ่ง
ที่นั่นมีคนมารวมตัวกันมากกว่า
กำลังที่เจียงเสี่ยวไป๋สงสัย หยานฉีก็เอ่ยปากขึ้นว่า "ที่นั่นคือเวทีประลอง คนจากภูเขาอื่นสามารถผ่านสำนักมาตรงมายังพื้นที่เวทีเพื่อท้าประลองได้โดยตรง!"
"อ้อ เข้าใจแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันที
"แต่..."
เสียงของหยานฉีดังขึ้น "มีคนน้อยมากที่กล้ามาท้าประลองที่ภูเขาที่เก้าของเรา!"
"ดังนั้นตอนนี้คนที่มารวมกันที่เวที ส่วนใหญ่เป็นคนในภูเขาที่เก้าที่มาประลองกันเอง!"
"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋อึ้งไปเล็กน้อย
หนักขนาดนั้นเลยเหรอ?
ตอนที่อยู่ข้างนอกเขาได้ยินมาว่าภูเขาที่เก้าอ่อนแอที่สุด
แต่ก็ไม่ถึงกับอ่อนแอจนไม่มีใครกล้าท้าประลองนี่นา?
"ดูเกินจริงไปหน่อยไหม?"
หยานฉีมองไม่เห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ก็พอเดาได้บ้าง "ภูเขาที่เก้าเทียบกับอีกเจ็ดภูเขาแล้ว ก็ไม่คู่ควรเท่าไหร่จริง ๆ!"
"มาท้าประลองที่นี่ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ค่อนข้างน่าอาย!"