“เติมเต็มและถูกเติมเต็ม?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของชายชราผมขาวก็รู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง
“ฮ่า ๆ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เข้าใจ!”
ชายชราผมขาวถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “แต่ภายหลังข้าจึงเข้าใจ ข้าไม่ได้ถูกบีบบังคับ แต่กลับถูกเติมเต็ม!”
ทันทีที่คำพูดนี้จบลง สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ชะงัก ดวงตาเผยแววประหลาด
ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว……
“เส้นทางทุกสายถูกปูไว้ให้ข้าหมดแล้ว ทำให้ข้าจากไปได้โดยไร้ห่วงกังวล!”
ความขมขื่นวาบผ่านใบหน้าอันชราของชายชราผมขาว หมากสีดำในมือแตกสลาย
เมื่อสายลมร้อนพัดผ่าน ชายชราผมขาวก็หยิบหมากขึ้นมาอีกเม็ด พลางกล่าวว่า “ในตอนนั้นอาจารย์ทำได้สมบูรณ์แบบเกินไป อีกทั้งข้ายังหนุ่มเลือดร้อน จึงไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย!”
“ตอนนี้แก่แล้ว ความคิดก็มีมากขึ้น เพราะความสมบูรณ์แบบนั้นเอง กลับทำให้ข้าเข้าใจเจตนาอันลึกซึ้งของท่านผู้เฒ่า!”
“เหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้น?”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยถาม
เรื่องนี้เขายังมองไม่เข้าใจจริง ๆ
“ง่ายมาก ข้าเชื่อมาตลอดว่าไฟนั้นไร้พันธนาการ เดินทางไปตามสายลม ลุกไหม้ไปตามสายลม……”
ชายชราผมขาวมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วกล่าวว่า “เส้นทางของข้าไร้พันธนาการ อาจารย์เกรงว่าหลังจากข้ากลายเป็นผู้ครองไฟแล้ว จะตัดขาดเส้นทางของตนเอง ดังนั้นจึงอาศัยจิตวิญญาณหงส์แดง ปล่อยให้ข้าจากไปเพื่อเดินบนเส้นทางของตนเอง!”
“แต่เส้นทางนี้ก็เป็นท่านผู้เฒ่าที่ปูเอาไว้เช่นกัน!”
“หมายความว่า……”
เจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงของแมวเก้าหางก็ดังขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหวเสียก่อน “อาจารย์ของเจ้าถึงกับยอมปล่อยให้จิตวิญญาณหงส์แดงทำตามใจ เพื่อให้เจ้าเดินบนเส้นทางของตนเอง กระทั่ง……กระทั่งยังให้บุตรชายของตนเฝ้าหอคอยเพลิงอยู่นานถึงเพียงนี้?”