"ทำได้สวยมาก!"
หยวนหยุนและเสี่ยวอียังไม่ทันตั้งสติ เจ้าแมวเก้าหางก็โผล่ออกมาหัวเราะลั่นแล้วพุ่งออกไปด้วย
"เอ่อ...ขอโทษนะ..."
เจียงเสี่ยวไป๋หลับตาลง ร่างกายค่อยๆ ปรากฏออกมา
เขา...
เขาอยากจะอธิบาย แต่ปากเพิ่งจะอ้า ก็ได้ยินเสียงกรี๊ด
ท่ามกลางความมืดกลางคืน เสียงนั้นดังจนลั่น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ในห้องรับแขกของอาคาร
ฝั่งตรงข้าม หยวนหยุนนั่งอยู่ ใบหน้าแดงก่ำราวกับแอปเปิลสุก
เสี่ยวอี้นั่งกระพริบตาปริบๆ
"เอ่อ...มันจบเร็ว ฉันก็เลยกลับมา!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น: "วางใจได้ ฉันไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น!"
"เสี่ยวไป๋เอ๋ย นายลืมตาโตขนาดนั้นในน้ำ อย่าบอกว่านายไม่เห็นนะ!"
เจ้าแมวเก้าหางแทรกเสริม: "อีกอย่าง คราวก่อนก็เคยเห็นมาแล้ว ไม่เห็นต้องเขินอะไรเลย!"
เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าตกใจสุดขีด
ส่วนเจ้าแมวเก้าหางหัวเราะแหะๆ แล้วถอยออกไปก่อน
หยวนหยุนนั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้ายังแดงระเรื่อ นิ้วเรียวบางประสานกัน สุดท้ายก็ลุกขึ้นยืน: "ดึกแล้ว เราไปพักผ่อนก่อนนะ!"
พูดจบ ก็ดึงเสี่ยวอี้ไปที่ห้องก่อน
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ตรงนั้น ถอนหายใจอย่างขมขื่นอีกครั้ง
เรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้
เขินแทบตาย
ในใจถอนหายใจ เขาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา
ใช่แล้ว
ที่พักที่ตระกูลเจียงจัดให้ ห้องมีแค่ห้องเดียว
งั้นเขาก็นอนที่ห้องรับแขกละกัน
โซฟานุ่มดี!
...
ตลอดทั้งคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันรุ่งขึ้น ท่ามกลางเสียงขันของจินเฟิง เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น