“ไปกันเถอะ!”
ไป๋ซูผิงเหลือบมองแผ่นศิลาอีกครั้งก่อนพูดว่า “ตอนนี้การแข่งขันยังไม่เริ่มอย่างเป็นทางการ ฉันพาแกไปพบผู้อาวุโสท่านหนึ่งก่อน ให้เขาจัดที่พักให้แก!”
“ดีครับ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า สายตาหันกลับมา แล้วเดินตามไป๋ซูผิงเข้าไปด้านใน
ภายใต้การนำทางของไป๋ซูผิง พวกเขามาถึงอาคารแห่งหนึ่งที่มีสภาพแวดล้อมดีเยี่ยม
เมื่อเข้าไปด้านใน ก็เห็นสมุนไพรหลากหลายชนิดเติบโตอย่างแข็งแรง
ตรงใจกลาง มีชายชราเสื้อเท้าสวมรองเท้าบูทยางยืนอยู่ กำลังเล็มสมุนไพรชนิดหนึ่ง
พอเห็นแผ่นหลังนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกคุ้นเคย
ก็คือหนึ่งในนั้นที่ไปบ้านตระกูลเจียงนั่นเอง
“ผู้อาวุโสเมิ่งหลิน!”
ไป๋ซูผิงพูดกับชายชรา
ชายชราเงยหน้าขึ้น ตอนเห็นไป๋ซูผิงก็ประหลาดใจเล็กน้อย แล้วยิ้มกล่าวว่า “ซูผิงนี่นา มาที่นี่ได้ยังไง?”
“อ้อ หลานชายฉันไม่รู้จักทาง เลยพาเขามาดูหน่อย!” ไป๋ซูผิงยิ้มบาง ๆ กล่าว
“หลานชาย งั้นก็คือ...”
เมิ่งหลินชะงัก มองไปด้านข้าง พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็อดขมวดยิ้มแห้ง ๆ ไม่ได้
“คารวะท่านรุ่นพี่!”
เจียงเสี่ยวไป๋โค้งคำนับ
“ดี!”
เมิ่งหลินโบกมือ “แกน่ะ อย่ามาเกรงใจเลย!”
พูดพลางทำหน้าจนใจ
ตอนที่เขากลับมาบอกว่าเชิญคนตระกูลเจียงมาเป็นกรรมการได้ เหล่าผู้อาวุโสก็ตกใจ หลังจากตกใจก็ดีใจ
ตอนนั้นเขาทนใจไม่ไหวจะพูดอะไรบางอย่างจริง ๆ
แต่ที่ต้องพูดก็ต้องพูด
ดังนั้นเขาจึงพูดว่า คนที่เชิญมาเป็นรุ่นน้อง