"ท่านผู้อาวุโส ยังไม่ถึงอีกเหรอ?"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋ตามเมิ่งหลินเดินต่อไป ในที่สุดเขาก็อดถามออกมาไม่ได้
"ใกล้ถึงแล้ว!"
เมิ่งหลินตอบแค่สองคำ
เดิมทีเขาคิดจะจัดที่พักใกล้ ๆ
แต่ตอนนี้ เขาอยากส่งเจ้าหมอนี่ไปไกล ๆ
ใช่แล้ว ยิ่งไกลยิ่งดี
ความคิดของเขาตอนนี้เป็นสองขั้วสุดโต่ง ถึงขั้นที่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขี้เกียจตามหาเขา
แบบนี้เขาก็รอดพ้นจากการขายหน้า
ผ่านไปอีกสิบนาที เจียงเสี่ยวไป๋อดรนทนไม่ไหวอีกครั้ง: "ยังไม่ถึงอีก?"
"ใกล้ถึงแล้ว!" เมิ่งหลินยังคงตอบแค่สองคำนี้
"โอ้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าหงึก ๆ
ในที่สุด หลังจากผ่านไปอีกสิบนาที เท้าของเมิ่งหลินก็หยุดลง
ที่นี่เงียบสงบมาก
ลานบ้านที่ตกแต่งอย่างประณีต บ้านไม้หลังใหญ่
มองเห็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่เต็มผนัง
และเลยออกไปคือแนวชายฝั่งทะเล
ห้องวิวทะเลระดับเทพเลยหรือนี่?
"ที่พักแถวนี้ถูกจัดไว้ให้คนที่ระดับ SS ขึ้นไปในโรงเรียนของเรา เงียบสงบเป็นธรรมชาติ วิวสวย!"
เมิ่งหลินพูดยกยอปอปั้นว่า "ก็แค่ไกลหน่อย แต่คุณคือหนึ่งในคณะกรรมการที่เราเชิญมางานนี้ และฝีมือก็สุดยอดขนาดนี้! ดังนั้นต้องจัดที่พักดี ๆ ให้สิ!"
"ขอบคุณ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างแรง
โดยส่วนตัว เขาพอใจกับสภาพแวดล้อมนี้มาก
ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นเกาะอีกฝั่ง ที่นี่กลับมองเห็นฝั่งตรงข้ามได้ชัดเจน
"ทางนั้นคือสำนักยุทธ ถ้าคุณขึ้นไปชั้นสาม หรือดาดฟ้า จะมองเห็นชัดกว่า!"