"ช่างพูดเหลือเกิน!"
ทันทีที่อูชิงจู๋พูดจบ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้น ต้นเสียงคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
ใต้เท้าของเขาก็มีค่ายกลปรากฏอยู่เช่นกัน
และค่ายกลนี้ก็เชื่อมต่อกับค่ายกลใต้เท้าของอูชิงจู๋พอดี
เขาลืมตาขึ้น สายตามองอูชิงจู๋อย่างเย็นชาพลางกล่าว "ที่นี่คือตำหนักหลบซ่อนโลก ต่อให้สามีเธอมา ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก!"
"ไม่แน่นะ สามีฉันเก่งมากนะคะ..."
อูชิงจู๋ยิ้มอย่างเต็มที่
ระหว่างที่พูด สายตาของเธอตกอยู่บนกล่องประหลาดที่อยู่ตรงหน้าชายผู้นั้น ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายแววหนึ่ง...
"งั้นเหรอ... ก็ดูซิว่าสามีเธอจะช่วยเธอได้หรือเปล่า!"
ชายวัยกลางคนได้ยินแล้วก็เพียงตอบกลับไปอย่างเฉยเมย
ไม่ต้องพูดถึงว่าตำหนักน้ำแข็งจะรู้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือของพวกเขาฝ่ายนี้
ต่อให้รู้และยกกำลังทั้งตำหนักน้ำแข็งมา ตำหนักหลบซ่อนโลกก็ยังรับมือไหวอยู่ดี
"งั้นก็รอดูกันก็แล้วกัน!"
อูชิงจู๋ได้ยินแล้วก็ละสายตาจากกล่องประหลาดนั้น ในขณะที่ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อมองออกไปนอกถ้ำ ดวงตาสีฟ้าสวยหรูโค้งงอเป็นพระจันทร์เสี้ยว
สามีของเธอ เธอย่อมเข้าใจดี!
"เฉินเอ๋อร์ ใส่หินต้านดาวเพิ่มอีกสองสามก้อน!"
เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นอย่างกระทันหันในตอนนี้
เมื่อเขาพูดจบ จะเห็นกล่องตรงหน้าเขาสั่นเทา และเริ่มเคลื่อนที่วนรอบตัวเขา
ระหว่างที่เคลื่อนที่ แสงเรืองรองจาง ๆ ก็เปล่งออกมา สังเกตได้ชัดว่าอุณหภูมิภายในถ้ำพำนักเริ่มสูงขึ้น
"ครับท่านพ่อ!"
เสียงตอบรับอย่างนอบน้อมดังขึ้น เห็นร่างหนึ่งเดินเข้ามา ขณะที่ค่อย ๆ ประคองหินหลายก้อนให้ลอยอยู่ตรงหน้า แล้ววางลงรอบ ๆ ตัวของอูชิงจู๋กับชายวัยกลางคน