"แก...!"
เซี่ยงหลินมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า น้ำเสียงสั่นเครือ ถอยหลังสองก้าว แล้วทรุดลงนั่งกับพื้น
เมื่อมองไปที่ศพทั้งห้าศพในระยะไกล ก็ตกใจจนแทบคลั่ง
ท่านตาของเขาเก่งกาจขนาดไหน
จบแล้วงั้นเหรอ?
หากย้อนเวลากลับไปได้ครั้งหนึ่ง เขาไม่มีทางไปหาเรื่องเด็ดขาด
แม้แต่จะมองก็คงไม่มอง
หากย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง ตอนที่เซี่ยงเช่อส่งเสียงให้เขาขอโทษ เขารับคำเสียแต่ตอนนั้น บางทีเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
หากย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง โดนตบก็โดนไป บางที...
แต่'ถ้า'ก็คือ'ถ้า'
โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจขาย
เซี่ยงไท่ที่อยู่ข้างเซี่ยงหลินก็หน้าซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย
เป็นความผิดเขา
ถ้าเขาไม่โทรหาเฒ่าฉิว เฒ่าฉิวก็ยังมีชีวิตอยู่
คนที่นั่งดื่มเหล้าอย่างสำราญกับเขา จากไปแล้ว!
"โทร!"
น้ำเสียงเย็นชาของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง
ใช่ สีหน้าของเซี่ยงหลินทั้งสาม ทำให้เขาโกรธอยู่บ้าง
ใครก็มีญาติพี่น้อง
ผู้อาวุโสเมื่อครู่ สำหรับเซี่ยงหลินและคนอื่นๆ อาจจะสำคัญมาก
แต่ตัวเขาล่ะ?
หากกำลังของเขาไม่พอ
หากเขาตายไปล่ะ?
ญาติของเขาล่ะ?
คนรักของเขาล่ะ?
คนพวกนี้จะชดใช้ให้กับความแค้นนี้ไหม?
ไม่เลยอย่างเห็นได้ชัด!
ดังนั้นเขาจึงไม่เสียใจที่ฆ่าทั้งห้าคน!
ถึงตอนนี้ เขาทำเพียงเพื่อปกป้อง
ถือโอกาสนี้ เขาก็จะบอกให้อิทธิพลทั้งหมดในเยียนจิงรู้ด้วย
อย่าได้แตะต้องคนของเขา!!
คำพูดเย็นชาของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เซี่ยงหลินสั่นสะท้านอีกครั้ง
ส่วนเซี่ยงไท่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ในที่สุดก็กัดฟันกดหมายเลขหนึ่ง
เขารู้ว่าเรื่องวันนี้ต้องมีจุดจบที่ดี!
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนสายตากลับ รอต่อไป
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างเงียบงันยิ่งกว่าเดิม