“สุดยอดไปเลย แค่ยกมือเดียวก็ดึงทุกคนมาได้!”
“อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ น่ากลัวอย่างที่คิด!”
ตอนที่ห้องไลฟ์กำลังคึกคักสุดขีด
จู่ ๆ ก็เงียบกริบอีกครั้ง เพราะพวกเขาเห็นว่า ในจังหวะที่เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น เขาก็บีบคอหมอหนุ่มคนนั้นตรง ๆ
“นี่คือที่แกบอกว่าไม่เคยเจอพวกเขางั้นเหรอ?”
น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เย็นเยียบ
“ฉันยอมรับ ฉันเจอ!”
คราวนี้หมอหนุ่มเปลี่ยนคำพูด แต่พอน้ำเสียงเขาชะงัก และกำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงกรอบแกรบก็ดังขึ้น
กระดูกคอของหมอหนุ่มแตกในพริบตา เลือดไหลออกจากมุมปาก
“ก่อนหน้านี้ให้แกพูด แกไม่พูด ตอนนี้ฉัน...ไม่สนใจฟังแล้ว!”
สิ้นเสียงเจียงเสี่ยวไป๋ ศพของหมอหนุ่มก็ถูกโยนทิ้งไป
ฉากนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกหนาวเยือก
บางทีตอนนี้ ถึงได้รู้สึกอย่างแท้จริงว่า ซูเสี่ยวไป๋ที่อยู่ตรงหน้านั้นน่ากลัวและน่าหวาดผวาแค่ไหน
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นอีกครั้ง ร่างชราของโหยวเหนียนถูกลากเข้ามา คอถูกบีบในพริบตา
ความรู้สึกหายใจไม่ออก ทำให้โหยวเหนียนตื่นตระหนกขึ้นเป็นครั้งแรก
เขารู้ดีว่า ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้แล้ว
แม้แต่ผู้มีอิทธิพลในเมืองยวี่ก็ไม่กล้าปกป้องเขา ตอนนี้เขาพึ่งได้แค่ตัวเองเท่านั้น
เขาจึงรีบพูดว่า “ฉันมีเรื่องจะบอก สองคนนี้ถูกวางยาพิษซั่วเซิงตาน...”
“พอได้แล้ว คำพูดหลังจากนี้ ฉันก็ไม่สนใจรู้เหมือนกัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ ก็บีบคอโหยวเหนียนแหลกเช่นกัน
แต่ในจังหวะที่บีบแหลก พลังประหลาดสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้น ณ ตอนนั้น ลายเส้นหมุนวนขยายไปทั่วร่างของโหยวเหนียน