“ไอดอล?”
ซ่งชวนได้ยินคำพูดของจูชาง สมองยังหมุนตามไม่ทัน
ไอดอล...
หมายความว่ายังไง?
ที่ฟังดูเหมือนกำลังบอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นไอดอลของจูชาง
“ใช่แล้ว เขาคือไอดอลของฉัน!”
จูชางชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างจริงจัง “ไอดอลเพียงหนึ่งเดียว!”
ซ่งชวนได้ยินแล้วก็อึ้งไป
เจียงเสี่ยวไป๋เป็นไอดอลของซุปตาร์?
เขาสงสัย...สงสัยว่าช่วงที่เจียงเสี่ยวไป๋ไปฮ่องกงนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมาก กลับแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “ท่านอาจารย์ ครั้งนี้ท่านพาคุณหนูจูจู๊มาโรงเรียนทำอะไรเหรอ?”
“ให้กำลังใจนักเรียน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูด “คราวที่แล้วก็บอกไปแล้ว ถ้านักเรียนตั้งใจเรียน ผมจะพาจูจู๊มาให้ดู!”
“สุดยอด!”
ซ่งชวนตอนนี้เต็มไปด้วยความชื่นชมจริง ๆ
เขาเชื่อว่านักเรียนข้างล่างก็ต้องคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋แค่พูดไปงั้น ไม่มีทางพาจูชางมาจริง ๆ ได้หรอก
แต่ครั้งนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้จริง
เมื่อเวลาผ่านไป เสียงระฆังเข้าเรียนก็ดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบหนังสือเรียนออกมาจากโต๊ะ สายตามองไปที่จูชางแล้วบอก “ไป ไปห้องเรียนกับฉัน!”
จูชางพยักหน้าเบา ๆ สวมหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากกลับเข้าไปอีกครั้ง แล้วเดินตามเจียงเสี่ยวไป๋ออกไปด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
ซ่งชวนกลืนน้ำลาย หยิบหนังสือแล้วก็ออกจากห้องพักครูไป
อีกด้านหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋พาจูชางมาถึงหน้าห้องเรียน ให้จูชางรออยู่ข้างนอกก่อน ส่วนตัวเองเดินเข้าไปในห้อง