“จริงเหรอ!”
สาวใช้ตอบกลับว่า “นี่เป็นกฎก่อนงานชุมนุมคีรีบูลย์ทุกครั้ง ให้ผู้พิทักษ์งานชุมนุมได้พบปะกับทุกคน!”
“ดีเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“แต่ว่า…”
เสียงของสาวใช้ดังขึ้นอีกครั้ง เว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า “ถ้าจะเข้าร่วม ท่านต้องเตรียมหน้ากากหนึ่งชิ้น หน้ากากนี้มีขายอยู่ข้างนอก ถ้าท่านต้องการ ดิฉันจะไปซื้อมาให้ตอนนี้!”
“ไม่ต้อง ฉันมี!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางหยิบหน้ากากหัวหมูที่ยียวนกวนบาทาของตัวเองออกมา
สาวใช้เห็นหน้ากากหัวหมูนั่น ก็ตะลึงไปชั่วขณะ แล้วเม้มปากหัวเราะออกมา
หน้ากากนี่พิเศษจริง…
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมแห้ง แล้วเก็บหน้ากากไปก่อน
ในเวลาเดียวกัน ข้อสงสัยหนึ่งของเขาก็คลี่คลาย ไม่แปลกใจเลยที่ข้าง ๆ โรงเตี๊ยมจะมีแผงขายหน้ากาก
ที่แท้ก็เตรียมไว้สำหรับกิจกรรมนี้
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา สาวใช้ที่ออกไปก็กลับมา และด้านหลังนางยังพาคนมาสองคน คือจู่จงกับจู่เหลียง
“คุณชายเจียง ที่แท้ท่านมาก่อนแล้ว!”
ตอนนี้จู่เหลียงมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วทักทาย
เขายังอุตส่าห์ไปดูที่จวนองค์รักษ์ พอได้ยินคนข้างในบอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ออกไปนานแล้วก็ยังแปลกใจอยู่เลย
“อืม อยู่เฉย ๆ ก็เลยออกมาเดินเล่น ก็เลยอยู่ที่นี่แหละ!”
เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายง่าย ๆ
“ที่นี่คือที่นั่งองค์รักษ์นี่เอง จ๊ากก์ แค่นั่งอยู่ที่นี่ความรู้สึกก็ต่างออกไปเลย!”
จู่เหลียงอุทานชม