"พ่อ!"
ชายหนุ่มมีสีหน้าตะลึงเล็กน้อย
"รีบขอโทษคุณชายเจียงเดี๋ยวนี้!"
สีหน้าของชายวัยกลางคนดูแย่มาก แถมยัง...ซีดเผือด
ร่างกายยังสั่นเทาอีกด้วย
ให้ตายสิ
เขาจะซวยขนาดนี้เลยเหรอ
ใช่แล้ว วันงานหมั้นของตระกูลฉาง เขาอยู่ในเหตุการณ์
เขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กับตา
ตอนนั้นเขายังแอบดีใจ ที่คนที่ไปหาเรื่องเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่เขา ไม่งั้นคงต้องกระโดดแม่น้ำไปแล้ว
แต่นี่ไง
เขาไม่ได้หาเรื่อง แต่ลูกชายเขาหาเรื่องแทน
นี่แทบทำให้วิญญาณเขาหลุดลอยเลยทีเดียว
เขาไม่อยากนอนหลับสบายอยู่ดี ๆ แล้วบ้านถูกถังบดถล่มราบเป็นหน้ากลอง
ยิ่งไม่อยากให้เศรษฐกิจที่กำลังไปได้ดี ถูกสามตระกูลใหญ่ร่วมกันคว่ำบาตร
แค่คิดก็เป็นฝันร้ายแล้ว
"พ่อ!" ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง สงสัยว่าหูตัวเองฝาดไปหรือเปล่า
"ฉันบอกให้แกขอโทษไงเล่า!"
ชายวัยกลางคนเอ่ยอีกครั้งด้วยความเดือดดาล น้ำเสียงสั่นเครือ
ไอ้เด็กนี่มัวเหม่ออะไรอยู่?
และชายหนุ่มก็เป็นครั้งแรกที่เห็นพ่อของเขาอยู่ในสภาพนี้
เขาจึงกลืนน้ำลาย มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดตะกุกตะกักว่า "คุณชาย...คุณชายเจียง ขอโทษครับ!"
"คุกเข่าขอโทษ!"
ชายวัยกลางคนตวาด
ชายหนุ่มนิ่งค้างอีกครั้ง คุกเข่า?
เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?
คนอะไร ถึงขนาดต้องให้เขาคุกเข่า?
แต่สีหน้าโกรธแค้นและหวาดกลัวของพ่อ ทำให้เขาไม่มีเวลาคิดมาก ตอนที่เขากำลังจะคุกเข่า เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "ไม่ต้องแล้ว!"
ชายหนุ่มได้ยินก็โล่งอกทันที