"แจ้งข่าวลงไปได้เลย!"
ซูจิ่นอวี๋มองร่างที่เหม่อลอยนั่น พูดอีกครั้ง: "อย่าลืม...ให้...เจ้าหนูเจ้าเขาอันดับหนึ่งคนนั้นมาด้วย!"
"รับทราบ!"
ร่างนั้นตอบรับ ก่อนจะจากไป
ซูจิ่นอวี๋ยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง จากนั้นท่ามกลางความคาดหวังอันแรงกล้า ร่างก็หายไปจากที่เดิม
...
"เสี่ยวไป๋!"
เจ็ดโมงกว่า ร่างของหวงหลิงเยว่ปรากฏตัวที่ที่พักของเจียงไป๋
เมื่อสายตาคู่นั้นทอดไปที่เจียงไป๋ เสียงใสกังวานก็ดังขึ้น: "พี่สาวออกจากห้องฝึกแล้ว บอกให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ตอนสองทุ่ม!"
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเบา ๆ
ก่อนที่หวงหลิงเยว่จะมาถึง มีคนมาบอกเขาคนหนึ่งแล้ว
สองทุ่ม?
อีกหนึ่งชั่วโมง!
พูดไปก็เร็วนะ
"แล้วเธอ..."
เสียงหวงหลิงเยว่ดังขึ้น
"อื้ม วางใจได้เลย ผมแจ้งข่าวลงไปหมดแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา ดวงตาเป็นประกาย
ยอมเป็นหมากในกระดาน ตอนนี้เขาอย่างน้อยก็ต้องทำตัวให้เป็นหมากที่ดีให้ได้
หวงหลิงเยว่พยักหน้ารับ แต่ระหว่างคิ้วก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็น จึงยกมือขึ้นจับมือหวงหลิงเยว่ไว้: "วางใจได้!"
"อื้ม!"
หวงหลิงเยว่พยักหน้าอีกครั้ง
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้การนำของหวงหลิงเยว่ เขากับห่าวเจิ้งมาถึงหน้าห้องโถงใหญ่ด้วยกัน
ตอนที่เพิ่งมาถึงศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เขาก็เห็นห้องโถงใหญ่จากระยะไกลแล้ว
ตอนนี้ยืนอยู่ใต้ห้องโถงใหญ่ ใหญ่โตอย่างที่คิดไว้เป๊ะ
ยืนอยู่ตรงหน้า มันทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเล็กจ้อยของตัวเอง
ประตูใหญ่โอ่อ่านั้น เปิดให้คนนับร้อยเข้า-ออกได้พร้อม ๆ กัน