“เจ้าแห่งไฟให้แก ก็รับไว้เถิด!”
เจ้าแห่งยาต่างช่วยพูดข้าง ๆ ว่า “เจ้าแห่งไฟเขาไม่มีลูกไม่มีหลาน ตราไฟนี้ไม่ธรรมดา หากเขาตายไป ก็คงต้องเอาใส่โลงไปด้วย!”
เจ้าแห่งไฟก็พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้าง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้ารับไว้ แล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านอาวุโสเจ้าแห่งไฟมาก!”
พูดจบ เขาก็ไม่ได้รีบเปิดดู แต่เก็บมันเข้าไปในมิติก่อน
เจ้าแห่งไฟเห็นภาพนี้ ก็มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่า จิตใจของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นสุขุมกว่าคนวัยเดียวกันมาก
ถ้าเป็นคนอื่น อย่างน้อยก็ต้องรีบเปิดดูเนื้อหาข้างในแน่นอน
เจ้าแห่งยากลับมายิ้มอีกครั้ง “ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรอยากรู้ ก็ถามได้เลย!”
“เรื่องแผนผังของสำนักเซียนหยาจง!”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยปาก “ถัดไป ก็คือวิธีหลอมยา!”
ในเมื่อมาแล้ว อย่างน้อยเขาก็ต้องทำความรู้จักไว้บ้าง
“สำนักเซียนหยาของเราถูกแบ่งตามภูเขา!”
เจ้าแห่งยาเอ่ยปาก “รวมทั้งหมดมีสิบสามเขา ในนั้นมีนายยาผู้ได้รับตำแหน่งทั้งหมดเก้าคน ต่างเป็นเจ้าแห่งเขาหนึ่งเขา! ที่เหลืออีกสี่เขา หนึ่งในนั้นคือเขาเภสัช ซึ่งเจ้าในฐานะเจ้าแห่งยาเป็นผู้ควบคุม!”
“อีกเขาคือเขาไฟใต้ดิน ซึ่งเจ้าในฐานะเจ้าแห่งไฟที่รับตำแหน่งเพิ่มก็ควบคุมอยู่เหมือนกัน!”
“อีกเขาหนึ่ง ก็คือเขานี้ไง!”
เจ้าแห่งยาสำเร็จรูปเอ่ยปาก “เขานี้ มีเพียงนักหลอมยาผู้ได้รับสมัญญา เจ้าแห่งยาสำเร็จรูป เจ้าสำนักยา และเจ้าแห่งไฟเท่านั้นที่เข้าได้!”
“เดี๋ยวก่อน แล้วอีกเขาล่ะ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
“อีกเขาคือเขานอก ที่นั่นมีเมืองเซียนหยาที่ขึ้นตรงกับสำนักเซียนหยาของเรา มีเพียงที่นั่นเท่านั้นที่เปิดให้คนนอกเข้าได้ ทุกวันจะมีคนจากสำนักอื่นมากมายไปซื้อยาเม็ดหรือสมุนไพรอะไรประมาณนั้น!”