“คุณเจียง……”
เมื่ออวิ๋นหยุนปรากฏตัวบนจอแสงอีกครั้ง เธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
และห่อหุ้มร่างกายของตัวเองอย่างมิดชิด
ถึงอย่างนั้น มือหยกคู่นั้นก็ยังกอดเสื้อผ้าของตัวเองแน่น ราวกับกลัวว่าจะพลาดอะไรไป
ตอนนี้เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋บนจอแสง ยังดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไรนัก แต่ก็ยังเอ่ยทักทาย
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง จึงโบกมือให้อวิ๋นหยุนแล้วพูดว่า “คุณอวิ๋น พวกคุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!”
อวิ๋นหยุนรับคำ แล้วเปลี่ยนเรื่องไปเองว่า “คุณเจียง ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”
“สำนักเซียนแพทย์!”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยปาก “เมื่อวานหลังจากที่ถูกเหวี่ยงออกมา ก็มาถึงสำนักแพทย์เซียน!”
“สำนักเซียนแพทย์?”
อวิ๋นหยุนดูประหลาดใจเล็กน้อย “สำนักแพทย์เซียนห้ามคนนอกวงการเข้าไป มีเพียงตระกูลแพทย์ที่ผ่านการยื่นเรื่องขอเท่านั้นจึงจะเข้าไปได้ พวกเขา……ไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม?”
“ไม่!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ตอนนี้ผมเป็นถึงเจ้ายาและเจ้าไฟที่นี่เลยนะ!”
อวิ๋นหยุนฟังแล้วก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋แค่พูดเล่น
จากที่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ สองวัน เจียงเสี่ยวไป๋จะเป็นเจ้ายาและเจ้าไฟได้ นี่คิดดูก็ไม่น่าจะเป็นไปได้
“แล้วคุณเจียงวางแผนจะกลับมาเมื่อไร?” อวิ๋นหยุนเอ่ยถาม
“ผมตั้งใจจะเรียนการหลอมยาที่นี่ก่อน ส่วนเสียวอีขอฝากดูแลด้วยนะ!” เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางเหลือบไปมองเสียวอี
“คุณเจียงวางใจได้!” อวิ๋นหยุนพยักหน้าเบา ๆ
ถึงเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่พูด เธอก็จะดูแลเสียวอีเป็นอย่างดีอยู่แล้ว