“ไคเต๋อ?”
กงซินเยว่มองไปตามสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ เมื่อสายตาหยุดที่อันดับสาม ก็สังเกตรูปประจำตัวด้านหลัง แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ใช่เขาแน่!”
“ผู้หญิงคนนี้เก่งเอาเรื่องนะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตกใจอยู่บ้าง
อันดับสาม ตอนนั้นกงซินเยว่เพิ่งอยู่ที่แปดเอง
ถ้าอย่างนั้นฝีมือของไคเต๋อต้องน่ากลัวขนาดไหน?
และจากตรงนี้ก็พอเห็นได้ว่า อันดับนี้มีน้ำหนักมากทีเดียว
“ผู้หญิง?”
กงซินเยว่ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ คิ้วก็เลิกขึ้นทันที
ตอนนี้เธอไวต่อเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ
“หา?”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก กระแอมไอแห้ง ๆ นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเผลอหลุดปากออกไป
มองดูผู้หญิงคนนี้จ้องเขาอยู่ไม่วางตา ท่ามกลางความเขินอาย จึงอธิบายสถานการณ์ตอนนั้นให้ฟัง
“โอ้!”
กงซินเยว่ฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมากอีก
เพราะตามที่เจียงเสี่ยวไป๋เล่า เขาก็แค่รู้ว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น
หน้าตาเป็นอย่างไรก็ไม่รู้
นอกจากนั้น เธอก็นึกถึงเคตี้ที่เจียงเสี่ยวไป๋ถามถึง
นั่นน่าจะเป็นชื่อจริงของไคเต๋อสินะ?
“หึงเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยยิ้ม ๆ
กงซินเยว่ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขาอีกครั้ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น มองอันดับสามแล้วพูดว่า “ตระกูลต้านตุนเดิมก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว ที่สามก็ปกติ!”
พูดพลาง กงซินเยว่มองเจียงเสี่ยวไป๋ “พอแกได้ประมือจริง ๆ ก็จะเข้าใจ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
คงจะมีโอกาสนั้น