"ยัยหนูนี่ ตอนไปก็เตือนนายตามปกติ!"
จิ่วเหว่ยเหมามองแผ่นหลังของหวงหลิงเยว่ที่ลอยหายไป แล้วพูดว่า "ตอนกลับมายังอุตส่าห์มาเตือนนายอีกรอบ แบบนี้ไม่ค่อยปกติแล้วนะ!"
"ใส่ใจดีเนอะ ว่าไหม? อุ่นใจขึ้นมาบ้างยัง?"
"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก ไม่สนใจเจ้าแมวจิ่วเหว่ยตัวนี้
เขาคิดว่ามันปกติดีอยู่แล้ว
ถ้าหวงหลิงเยว่ไม่มาเตือน แล้วเขาไปในเวลาที่ไม่แน่ชัด จะเกิดอะไรขึ้น
เก็บสายตากลับมา เจียงเสี่ยวไป๋กลับไปที่ศาลา ทักทายอูชิงจู๋และเสี่ยวอีแล้ว ก็รีบออกไปทันทีที่ฟ้ามืด
พอเขากลับมาอีกครั้ง ก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว
ตอนนี้ดวงตาของเขาเปล่งประกาย อีกแค่คืนเดียว เขาก็จะกลืนกินยาได้หมด
วันนี้ ตอนกลางวันเขาก็อยู่กับอูชิงจู๋และเสี่ยวอีเหมือนทุกวัน
พอตกเย็น หวงหลิงเยว่ก็มาเหมือนเมื่อวาน เตือนเขาว่าต้องไป แล้วก็จากไป
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รีบร้อน รอคอยอย่างอดทน
แต่พอถึงสี่ทุ่ม เขายังไม่เห็นคนกลับมา ก็เริ่มสงสัยเล็กน้อย
พอถึงห้าทุ่ม ความสงสัยของเขาก็ยิ่งมากขึ้น
เมื่อผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ออกจากที่พัก มุ่งหน้าไปยังตำหนักคลังยา
ที่นี่ เขาไม่เห็นราชาคุยหยา
ไม่ต้องบอกก็รู้ ดูท่าราชาคุยหยาและหวงหลิงเยว่คงไปกันแล้ว
แต่ทันทีที่เขาเข้าไปด้านใน พลังวิญญาณของเขาก็กระเพื่อมขึ้นมา
หืม?
คนยังอยู่?
เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง พอกำลังจะถอยออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วก้าวยาว ๆ ตรงไปที่สระเย็นด้านหลัง