"คงงั้นนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของหวงหลิงเยว่ที่เดินจากไป แล้วตอบอย่างไม่แน่ใจ
"แล้วทำไมเธอยังไม่พูดขอบคุณก่อนเดินออกไปกัน!"
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น: "เมื่อวานฉันแอบเห็นนายลูบๆ คลำๆ อยู่บนตัวเธอมาไกลๆ ไม่แน่อาจมาฆ่านายก็ได้นะ!"
"เอ่อ…"
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุกตอบ: "ฉันกำลังรักษาคนอยู่ต่างหาก!"
"ฉันเชื่อ แต่เธอจะเชื่อไหม?"
แมวเก้าหางหัวเราะหึๆ ถาม
เจียงเสี่ยวไป๋หมดคำพูด จะไปเสียเวลาถกประเด็นนี้กับแมวเก้าหางทำไม เขาตรงกลับไปยังที่พัก
ภายในห้อง อูชิงจู๋และเสี่ยวอีตื่นแล้ว ตอนนี้กำลังนอนคุยกันอยู่
เมื่อเขาเข้ามา สายตาสองคู่ก็จับจ้องมาที่เขา
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแล้วจึงนั่งลงข้างๆ แต่ไม่นานนัก เขาก็ยิ้มเจื่อนและถูกไล่ออกมา
ใช่แล้ว ทั้งสองคนจะลุกจากเตียงนั่นเอง
แต่… ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นมาก่อนนี่นา
หลังกินอาหารเช้า เจียงเสี่ยวไป๋พาทั้งสองออกจากตึกพัก ขณะนั้นเอง ลู่ฉินและหนิงหว่านหว่านจากตำหนักน้ำแข็งก็เดินเข้ามา
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังงุนงง เขาก็เห็นลู่ฉินเหลือบมองเขาก่อน แล้วเลื่อนสายตาไปยังอูชิงจู๋ข้างกายเขา พร้อมกล่าวว่า: "คุณหนูหวงวางแผนจะกลับไปยังราชวงศ์วันนี้ พวกเรากลับไปยังจงโจวกันแต่เนิ่นๆ เลยดีไหม?"
กิจการในตำหนักน้ำแข็งมีมากมาย
พวกนางทั้งอดีตเจ้าตำหนักรุ่นเก่า และเจ้าตำหนักคนปัจจุบัน
รวมถึงอูชิงจู๋อีกหนึ่งเจ้าตำหนักใหม่ ล้วนอยู่ที่นี่ งานหลายอย่างไม่สามารถจัดการได้เลย
และทางฝั่งหวงหลิงเยว่ก็จะเดินทางเช่นกัน โดยตำหนักฉาวหวงได้จัดเครื่องบินพิเศษมา พวกนางจึงสามารถโดยสารกลับไปได้พอดี