เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋และทั้งสามคนเดินไปยังลานว่างด้านนอก
ในห้องหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องเรียน หญิงสาวถือโทรศัพท์มือถือ ดวงตากระจ่างใสแฝงแววประหลาดใจ "ซินเยว่ ฉันว่ามีคนมองทะลุฉันได้แล้วนะ!"
"ทะลุอะไรของเธอ?"
ในโทรศัพท์ดังเสียงของกงซินเยว่ เต็มไปด้วยความสงสัย
"ก็รู้ว่าฉันอ่านใจได้น่ะ!" หญิงสาวเอ่ย
"เป็นไปไม่ได้!"
กงซินเยว่ส่ายหน้าทันที
หญิงสาวมีพลังอ่านใจ และเป็นพลังอ่านใจติดตัวมาแต่กำเนิดด้วย
แต่ไม่เคยมีใครบอกว่ามองทะลุเรื่องนี้ได้เลย
จู่ ๆ ก็ถูกมองทะลุงั้นเหรอ?
เธอคิดว่ามันอาจเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้
ต้องรู้ว่าเพื่อนสนิทที่เป็นทั้งอาจารย์และเพื่อนของเธอคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
ช่างสูงศักดิ์อะไรเช่นนั้น
ก็เพราะฐานะนี้ไง ถึงไม่เคยมีใครกล้าคิดอะไรเพ้อเจ้อเลย
ต่อให้มีใครจับสังเกตอะไรได้จริง ก็คงไม่คิดไปถึงเรื่องพลังอ่านใจหรอกมั้ง?
ถ้ามีคนมองทะลุได้ล่ะก็ คนคนนั้นต้องคิดอะไรวกวนขนาดไหน?
ต้องเป็นตัวประหลาดแน่!
ไม่รู้ทำไม พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็นึกถึงเจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นมา
หมอนี่มันคิดไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องจริง ๆ
ตัวประหลาดชัด ๆ!
ทั้งยังน่าโมโหอีกตะหาก!
"จริง ๆ นะ!"
หญิงสาวพูดพลางเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
สิ้นเสียง กงซินเยว่ที่อยู่ปลายสายก็อึ้งและแทบไม่เชื่อ
เป็นเรื่องบังเอิญเหรอ?
ไม่!
ถ้าบังเอิญจริง อีกฝ่ายคงไม่ชี้นำเนื้อหาทั้งคาบเรียนหรอก
ถ้าบังเอิญจริง อีกฝ่ายคงไม่ลองเชิงครั้งแล้วครั้งเล่า รวมถึงตอนสุดท้ายที่บอกว่ามีแมลงตัวใหญ่บนผมของหญิงสาวด้วย
แต่คนที่มองทะลุได้นี่เป็นใครกัน?