"ท่านพี่ สามวันต่อมาพวกเขาจะมาแน่หรือขอรับ?"
ในห้องโถงใหญ่ของเผ่ากู่ฮว่าน เมื่อทุกเผ่ามารวมตัวกัน ทุกคนดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ
เผ่าส่วนใหญ่มาจากเมืองกู่อีและเมืองกู่เอ้อ
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเผ่ากู่ซานเป็นฝ่ายนำ ความรู้สึกนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
"วางใจได้ พวกเขาต้องมาแน่นอน!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความมั่นใจภายใต้หน้ากาก
เพราะเผ่ากู่ลั่วและเผ่ากู่ฮว่านล่มสลายติดต่อกัน ตอนนี้ทุกคนจึงต่างหวาดกลัว
ทางเลือกมีเพียงรอ
หรือเผชิญหน้า
ถ้ารอ ก็มีเพียงเผ่าของตัวเอง
แต่ถ้าเผชิญหน้า ทั้งสี่เผ่าจะได้อยู่ด้วยกัน
ดังนั้น การเลือกอย่างหลังจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
การนั่งรอความตาย ไม่ใช่ทางออกที่ดีอยู่ดี
"ถ้าอย่างนั้น..."
ผู้อาวุโสคนหนึ่งมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามอีกครั้ง: "แล้วดินแดนมานจิ้ง จะทำให้เผ่าไท่หลิงเปิดได้ยังไง?"
ข่าวที่แพร่ออกไปคือ อีกสามวันจะเปิดดินแดนมานจิ้ง
แต่ถ้าเผ่าไท่หลิงไม่ยอมเปิดล่ะก็ คงน่าอายแย่ ตอนนั้นอาจถูกเขาจูงจมูกก็ได้
"ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาเปิด!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
ถึงแม้เขาจะยังไม่เคยไปที่นั่น แต่เขาสืบทอดสายเลือดกู่มาน
ดินแดนมานจิ้ง ในทางทฤษฎีแล้วเขาสามารถเปิดได้อย่างง่ายดาย
ไม่จำเป็น?
หลายคนแสดงสีหน้าแปลกใจ
แต่คนของเผ่ายาโกว์และเผ่ากู่ฮว่านกลับรู้ดี
"แล้วเราต้องเตรียมอะไรบ้าง?"
ผู้อาวุโสอีกคนมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามขึ้น