"ตั้งใจเหรอ?"
แมวเก้าหางฟังแล้ว เข้าใจเจตนาของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ในทันที
แบบนี้ก็ดี ตั้งใจให้อีกฝ่ายตามมาหาเอง
ตั้งใจเป็นตัวก่อเรื่อง
ให้ทั่วทั้งแดนปีศาจเริ่มรู้ว่ามนุษย์ไม่ได้เป็นฝ่ายที่รับมือง่าย ๆ
แมวเก้าหางจึงได้แต่ยิ้ม แล้วไม่พูดอะไรอีก
"พี่คะ... ขอโทษนะคะ!"
ระหว่างทางที่เดินมุ่งหน้าไปทางเมืองสี่หวน เจียงเสี่ยวไป๋สัมผัสได้ว่าเสี่ยวอีที่เดินอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นเบา ๆ
หูน้อย ๆ น่ารักของเธอหุบลงอย่างเห็นได้ชัด
ที่นี่คือแดนปีศาจ
โดยแท้จริงแล้วก็เหมือนบ้านเกิดของเธอ
และในบ้านเกิดของเธอ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ซึ่งก็ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากเห็นเหมือนกัน
โดยเฉพาะกับเจียงเสี่ยวไป๋
เธอยิ่งไม่อยากให้เกิดขึ้น
"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น มองไปที่เสี่ยวอี แล้วพบว่าใบหน้าของเด็กคนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เขาคิดอะไรบางอย่างได้ในไม่ช้า ความเงียบสงัดในใจที่เคยนิ่งเฉยกลับค่อย ๆ ผ่อนคลายลงในตอนนี้
เขายกมือขึ้น ลูบหัวเด็กสาวเบา ๆ พร้อมพูดว่า "ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย!"
เสี่ยวอีตอบรับเบา ๆ กัดริมฝีปากแดงแน่น พร้อมกับกระชับแขนที่กอดท่อนแขนของเจียงเสี่ยวไป๋แน่นขึ้นอีก
ต่อจากนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้เห็นความใหญ่โตของเมืองหลวงปีศาจเทียนแห่งนี้
อาจเป็นเพราะสัตว์อสูรตัวใหญ่โดยธรรมชาติ บรรดาคฤหาสน์ที่กระจายอยู่จึงกินพื้นที่กว้างขวางมาก
ร้านค้านานาชนิดก็มีครบครัน
ระหว่างทาง ห่าวเจิ้งหยุดเท้าลงหน้าร้านโรงแรมแห่งหนึ่ง แล้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋พร้อมพูดว่า "นายท่าน ที่นี่คือที่พักสำหรับลำดับที่ทางสถาบันสาขาเมืองห้าหวนจัดไว้ให้ครับ!"