"นาย..."
ห่าวเจิ้งเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้า แต่พูดได้แค่คำเดียว เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ที่แฝงรอยยิ้มก็ดังขึ้น คำพูดสั้นๆ แค่สองคำ: "ไปซะ!"
เสียงจบลง ห่าวเจิ้งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วก็ไม่ได้ก้าวขึ้นไปอีก
จากท่าทีของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาไม่อยากให้พวกเผ่าปีศาจมาข่มแบบนี้
และเขาก็เข้าใจว่าทำไมเจียงเสี่ยวไป๋เป็นแบบนั้น สาเหตุหลักก็คือเจ้านี่พูดจาแบบวางท่าเหนือกว่าอยู่เสมอ
ไม่ใช่แค่เจียงเสี่ยวไป๋ที่รู้สึกไม่สบายใจ
ขนาดเขายังรู้สึกขัดหูขัดตาเล็กน้อย
ยังไงซะ เขาก็เป็นคนจากเผ่าเทียนหม่าง แถวย่านสองนะเนี่ย
ส่วนชายบนหลังสิงโตอสูรตัวนั้น ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่สีหน้าจะแสดงความไม่อยากเชื่อออกมาอย่างชัดเจน
เมื่อตั้งสติได้ จะเห็นว่าสายตาของเขาจับจ้องคมขึ้น แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม: "น่าสนใจ ในหมู่มนุษย์ยังมีคนกล้าพอขนาดนี้ด้วยหรือ?"
"ดี ดี มาก แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันไม่สนใจว่าพวกแกจะมีคนระดับยอดฝีมือสูงสุดอยู่หรือเปล่า ตอนนี้...ฉันแค่อยากให้พวกแกตาย!"
พูดจบ รอยยิ้มของชายคนนั้นหุบลง ในขณะที่กลิ่นอายสังหารแผ่กระจาย เขาก็หายวับไปทันที
ใช่ การเคลื่อนไหวเร็วมากจริงๆ แต่...ในชั่วขณะที่เขาปรากฏตัว ห่าวเจิ้ง เสี่ยวอี แม้แต่ชายที่ตามมาข้างหลังต่างก็อึ้งไปชั่วขณะ
เพราะเห็นเจียงเสี่ยวไป๋จับคอของชายคนนั้นไว้แน่น พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "โทษนะ ฉันฟังไม่ถนัด นายพูดว่าใครจะตายนะ?"
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มมองชายคนนั้น