"ข้อดีนะหรือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังคำของผู้อาวุโสแล้ว ก็อุทานด้วยความตกใจขึ้นมาทันทีว่า "เมืองถูกทำลาย มันมีข้อดีอะไร?"
"นี่เจ้าก็ไม่เข้าใจแล้วล่ะ!"
ผู้อาวุโสหัวเราะร่วนแล้วว่า "ทุกครั้งที่เมืองเสียเปรียบ มันคือโอกาสฝึกฝนของเมืองโดยรอบ เหล่าคนรุ่นใหม่จำนวนมากจะบุกไปปราบอสูร!"
"ได้ฝึกปรือฝีมือ พร้อมกับสะสมประสบการณ์สู้รบ นี่ไม่ใช่แค่ขึ้นเวทีประลองกันเฉย ๆ นะ!"
"นั่นก็จริง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างปฏิเสธไม่ได้
ในสถานการณ์ที่สุขสบาย เมื่อต้องเจอกับเหตุไม่คาดฝันกะทันหัน ก็ยากจะควบคุมได้
แต่ถ้าเติบโตมาพร้อมกับความวุ่นวายเช่นนี้ อุปนิสัยที่หล่อหลอมมาย่อมแตกต่าง
"เฮ้อ น่าเสียดายที่พลังของเจ้า..."
ผู้อาวุโสพินิจพิเคราะห์เจียงเสี่ยวไป๋อีกรอบ
กลิ่นอายนี่มันธรรมดาจริง ๆ
"ผู้อาวุโสว่ามาเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น
"จะว่าไปแล้ว ในเมืองแต่ละแห่งจะมีสถานที่รับภารกิจ!"
ผู้อาวุโสกล่าว "ที่นั่นเจ้ายื่นขอเป็นนักล่าค่าหัวได้!"
พลางพูด ผู้อาวุโสก็ยกยิ้มมุมปาก "ถ้าเจ้าพัฒนาถึงขั้นหนึ่งได้ ฐานะของเจ้า แม้ไม่ต้องแจ้งก็สามารถเข้าเมืองศูนย์กลางได้โดยตรง!"
"และถ้าขอเดินทางไปจงโจวก็จะง่ายขึ้นมาก!"
"โอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว สีหน้าก็เกิดคลื่นอารมณ์ขึ้นมาทันใด
นี่สำหรับเขามันยากนักหรือ?
พูดแล้ว เขาใจเต้นนิดหน่อย
เจ้าเหมียวเก้าหางที่หมอบอยู่บนไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ ตอนนี้ก็กำลังขบขันเหมียว ๆ