"หืม?"
ผู้อาวุโสของสมาคมล่าปีศาจได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็มืดครึ้มลงทันที จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋พลางเอ่ยว่า "แกกำลังพูดกับข้าหรือ?"
ในฐานะผู้อาวุโสของสมาคมล่าปีศาจ
เขาเคยถูกใครดูหมิ่นที่ไหนกัน?
แต่วันนี้ คนที่มีกลิ่นอายธรรมดาสามัญคนหนึ่ง กลับถามว่าเขาเหมาะสมหรือ?
นี่มันหนักกว่าตบหน้าอีก
"ไม่งั้นจะให้พูดกับหมา?"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจสีหน้าบึ้งตึงของผู้อาวุโสคนนั้น ย้อนถามกลับไปตรงๆ
ปากพล่อยนัก?
อยากได้แมวเก้าหางบนบ่าเขา?
เหอะ...
หน้าด้านชะมัด
คนพวกนี้ถ้าอยู่นอกแดน ไม่ว่าใคร เขาก็ฟาดเสียจนแม่จำไม่ได้
"แกหาที่ตาย!"
ใบหน้าของผู้อาวุโสสมาคมล่าปีศาจดำทะมึน พลังประหลาดรุนแรงปะทุขึ้น พร้อมจะลงมือ
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ในช่วงที่สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดนั้น ผู้อาวุโสสำนักฉื่ออวิ๋นก็เข้ามาขวางหน้าเจียงเสี่ยวไป๋
ตอนนี้ในใจเขาแทบจะหัวเราะออกมา
นิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นสมาคมล่าปีศาจหรือไม่เลยแบบนี้ เขาชอบมาก
เรื่องนี้ยังไงเขาก็ต้องช่วยขวางไว้ให้ได้
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นผู้อาวุโสสำนักฉื่ออวิ๋นยืนขวางตรงหน้า ก็เก็บพลังบางส่วนลง มองไปที่ผู้อาวุโสสมาคมล่าปีศาจแล้วพูดว่า "พูดตามตรงนะ แกควรดีใจแทนตัวเอง ถ้าเขาไม่ขวางฉันไว้ แกตายแน่!"
ผู้อาวุโสสมาคมล่าปีศาจได้ยินดังนั้น ก็ชะงักไปชั่วขณะ
หลังจากนั้นไม่นาน ก็โกรธจนผมแทบจะชี้ตั้ง
เขาเคยเห็นคนไม่รู้จักอายมามากมาย
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคนไม่อายได้ถึงขนาดนี้