"เสี่ยวฉี เห็นเธอยิ้มแย้มขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเหรอ?"
หญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเสี่ยวฉีอดถามขึ้นมาไม่ได้
งานของพวกเธอมีแค่ลงทะเบียนนักล่าค่าหัว แต่เพราะคนในเมืองชื่อเฉิงมีไม่มาก ตอนนี้ก็เลยใกล้จะอิ่มตัวแล้ว
ดังนั้นก็เลยว่างมาก
แต่วันนี้เสี่ยวฉีดูเหมือนจะยุ่ง ๆ อยู่
เอาแต่ยุ่งกับอะไรสักอย่างตลอด
ท่าทางที่แสดงออกมาตอนนี้เลยดึงดูดความสนใจของเธอ
"เดี๋ยวก็รู้เองแหละ!"
เสี่ยวฉีกระตุ้นต่อมสงสัยไว้ก่อน แล้วสายตาก็จับจ้องกลับไปที่จอ มองดูจำนวนแฟนคลับที่เพิ่มขึ้น เอามือประคองแก้มพร้อมรอยยิ้ม
ถ้าวันหนึ่งเจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าจู่ๆ แฟนคลับตัวเองก็พุ่งพรวดขึ้นมา จะรู้สึกเซอร์ไพรส์มั้ยนะ?
……
ยามเย็น
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูฟ้าที่กำลังจะมืด ก็เสนอให้พักก่อน
สายตาของเขาไม่ได้รับผลกระทบอะไรในความมืด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนรอบข้างจะทำแบบเดียวกันได้
อีกอย่างชายกลางคนก็ยังแบกชายหนุ่มคนนั้นไว้ตลอด หากเกิดสะดุดล้มขึ้นมาแทนที่จะคุ้มเลย
หลังจากทุกคนนั่งลงแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งจะบอกว่าจะไปหาอสูรมาฆ่าเป็นอาหารอีกครั้ง
แต่ฝ่ายหญิงสาวกลับเริ่มเตรียมการ
หยิบผ้าปูนั่งออกมาจากตัว ปูลงบนพื้น แล้วก็หยิบอุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือออกมาชิ้นหนึ่ง
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังสงสัย หญิงสาวก็กดปุ่มบนอุปกรณ์
พร้อมกับแสงที่รวมตัวกัน จานอาหารจานแล้วจานเล่าก็ถูก... ปริ้นต์ออกมา!
ใช่แล้ว
ปริ้นต์!
เหมือนกับเครื่องพิมพ์ 3 มิติในยุคปัจจุบันเลย
เจียงเสี่ยวไป๋มองจนอ้าปากค้าง