เจียงเสี่ยวไป๋มองรถสปอร์ตสีเหลืองคันนั้นด้วยความตกตะลึง
เพราะมันไถลท้ายปัดเข้าโค้งมา
ตอนที่รถเอียงข้าง เขาก็มองเห็นคนขับข้างในชัดเจน
เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง สวมชุดแข่งรถ
ขณะที่เขากำลังสังเกตคนคนนั้น ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมองเขา พร้อมรอยยิ้ม แล้วยกมือทักทาย
เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็เร่งเครื่องคำรามออกไป แซงรถของถานจิ่งอย่างรวดเร็ว แล้วจากไป
เสียงคำรามห่างออกไปเรื่อยๆ จากตรงนี้ก็พอจะรู้ได้ว่าความเร็วของอีกฝ่ายนั้นเร็วแค่ไหน
แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะชมว่าสุดยอด
แต่นี่ก็เป็นแค่ตอนสั้นๆ สำหรับเขา
หลังจากขับมาได้หนึ่งชั่วโมง ตามรถคันหน้า เขาก็เลี้ยวเข้าไปในถนนสายเล็กๆ
ถนนเส้นนี้กว้างพอดีให้รถหนึ่งคันผ่านเท่านั้น
แค่นั้นก็ว่าแย่แล้ว อีกด้านหนึ่งยังเป็นหน้าผาสูงชันมาก
ถ้าจะขับรถที่นี่ ต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งมากๆ
แต่หลังจากขับไปตามถนนเล็กๆ ประมาณครึ่งชั่วโมง ถนนก็กลับมากว้างขึ้นอีกครั้ง
ไปได้สักพัก สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เปลี่ยนไป
เขาพบรถสปอร์ตสีเหลืองคันหนึ่งจอดอยู่ข้างหน้า ชายหนุ่มที่เคยเห็นก่อนหน้านั้นนั่งอยู่บนหน้ารถ ทำหน้าหมดหวัง
เมื่อเห็นรถของเขา ก็โบกมือให้จอด
เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็จอดรถ
"เฮ้ย ไอ้น้อง รถผมน้ำมันหมด พาผมไปด้วยสักหน่อยได้ไหม!" ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางเก้อเขิน
"ขึ้นรถมาเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า