“น้องชาย พี่จะบอกให้นะ เวลาลอย รถออฟโรดน่ะ จุดศูนย์ถ่วงมันจะอยู่ด้านบน เพราะงั้นนายต้องแตะเบรกเป็นจังหวะ ห้ามเหยียบทีเดียวจม!”
ในรถอีกคัน หว่านฟานพูดพลางขับรถไปพลางอย่างออกรส
เหตุผลง่ายนิดเดียว
ตอนขับรถ เขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะหน้าซีดด้วยความกลัว
แต่เปล่าเลย
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งนิ่งราวกับองค์ลง
มือปล่อยจากที่จับข้างประตูด้วยซ้ำ
สภาพจิตใจนี่สุดยอดจริง ๆ
มีแววเป็นนักแข่งรถขั้นเทพแน่ ๆ เขาเลยไม่หวงคำแนะนำระหว่างนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตั้งใจฟัง
แม้การขับรถเร็วจะไม่ดีสารพัด แต่ถ้าเจอเรื่องฉุกเฉิน ก็เลี่ยงไม่ได้
เขาสังเกตนิสัยการขับเร็วของหมอนี่แล้ว
เข้าโค้งไม่ลดความเร็ว
พอเข้าโค้งก็ไถล ใช้แรงเหวี่ยงผ่านไปเลย ประหยัดเวลาได้มหาศาล
เวลาผ่านไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถลงเนิน
สุดท้ายจอดในหุบเขาที่เป็นพื้นที่ราบ
หุบเขานี้ใหญ่มาก
สองข้างมีลำธาร ตรงกลางเป็นลานกว้างสุดลูกหูลูกตา
เห็นว่าที่นี่มีรถจอดรออยู่หลายคันแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบมือถือดูเวลา ยังไม่ถึงตีห้า
ต้องยอมรับ หว่านฟานนี่เร็วจริง
จากนั้นก็ได้แต่รอ
หว่านฟานดับเครื่อง นั่งบนเบาะ ยิ้มร่า “ที่เราจอดนี่ไม่เลวเลยนะ รอให้ตระกูลจีเปิดเมื่อไหร่ เราก็พุ่งเข้าไปเป็นกลุ่มแรก แล้วหาบ้านดี ๆ สักหลัง!”