หอประชุมตระกูลเจียง
ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกัน
ที่นั่งประธาน ท่านผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเจียงมองชายชราชุดเทาสองคนที่นั่งด้านซ้ายแล้วพูดว่า “ไปเมืองเซิน… เฮ้อ ยากนะ พวกเจ้าก็รู้ ตระกูลเจียงเพราะพันธสัญญาเดิมพัน จึงออกนอกเขตเจียงหลิงไม่ได้…”
“ท่านเจียง พันธสัญญาเดิมพันของพวกท่านเพราะวิหารวิญญาณเข้ามาแทรกแซง เมืองเซินก็ถูกตัดออกไปตั้งนานแล้ว!” ชายชราชุดเทาคนหนึ่งพูดอย่างนอบน้อม
“โอ้? งั้นหรือ?”
ท่านผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเจียงแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นยกมือขึ้นนวดขมับแล้วว่า “แก่แล้ว สมองเริ่มเลอะเลือน ความจำไม่ค่อยดีแล้ว!”
“พอเถอะ!”
พูดจบ ท่านผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเจียงลุกขึ้นเดินลงมาด้านล่าง มองคนรุ่นเยาว์ที่มารวมตัวกัน แล้วชี้นิ้วไปที่คนหนึ่งถามว่า “การแข่งขันทักษะแพทย์ของวิหารวิญญาณ เจ้าจะไปไหม?”
“ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ข้าไม่ไปขอรับ!” คนนั้นตอบอย่างเคารพ
“แล้วเจ้าล่ะ?”
“ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ข้าก็ไม่ไปขอรับ!”
“ไม่ได้ เจ้าต้องไป!”
“ท่านผู้อาวุโสใหญ่ฆ่าข้าเลยดีกว่า!”
“เฮ้อ เจ้าเป็นเด็กดีมาตลอด ข้าจะทนใจฆ่าเจ้าได้อย่างไร!”
ท่านผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเจียงถอนหายใจ แล้วหันไปมองชายชราชุดเทาทั้งสอง “สองท่าน พวกเจ้าก็เห็นแล้ว ตระกูลเจียงเราใช้การไม่ได้แล้ว ใช้การไม่ได้อย่างสิ้นเชิง แต่ละคนไม่มีความกระตือรือร้นเลย!”
ชายชราชุดเทาทั้งสองมองหน้ากัน สีหน้าเจื่อน
สุดท้ายคนหนึ่งพูดว่า “ท่านเจียง งั้นเราเชิญผู้อาวุโสตระกูลเจียงสักท่านไปเป็นแขกรับเชิญดูงานอย่างเดียวคงได้กระมัง?”