"ไว้ชีวิตหน่อย?"
สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันชะงัก
ใครกัน ในสถานการณ์แบบนี้ยังกล้าร้องขอให้ไว้ชีวิตอีก?
ผู้คนที่มุงดูอยู่พากันเงยหน้ามอง เมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สีหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน วินาทีต่อมาก็เบิกตากว้าง
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นเป็นระลอก
ซุนเหวินหาวอ้าปากค้าง มือถือหล่นลงพื้น
สวี่ชุนกับฮั่วเฉินไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ท่าทางที่ทุกคนตกใจกันขนาดนั้น มันน่าจะเจ๋งมากใช่ไหม?
เย่ชิงก็อึ้งไป สีหน้าดูไม่อยากเชื่อ
ส่วนเย่เหยียนกลับมีรอยยิ้มผุดขึ้น
สุดยอด!
ปรมาจารย์กว่าสิบคน?
ฉากแบบนี้คงเพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกกระมัง?
ส่วนจั๋วจิ้ง เตียวเล่อเล่อ และคนอื่น ๆ ก็พากันกลืนน้ำลาย
พวกเขากังขาสายตาตัวเองจริง ๆ
"นี่มันล้อกันเล่นชัด ๆ!"
"ไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นเขาหนักแน่นขนาดนั้น!"
"แกร่ง!"
"เหอะ..."
ไกลออกไป หานจื่อเจี่ยนก็มองไปทางนั้นเช่นกัน ตอนนี้รูม่านตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะ
หันไปมองบูนีอันที่กำลังงง ๆ อยู่เล็กน้อย แล้วพูดว่า "ดูท่าแกคงไม่ชนะแล้ว!"
ใช่
จากมุมของพวกเขา มองเห็นเงาร่างกว่าสิบร่างกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเวทีประลอง
กว่าสิบร่าง...
ใช่แล้ว ปรมาจารย์สำนักหลู่กว่าสิบคน
เฉาเหอเองก็ดีใจจนตัวลอย
ให้ตายสิ
เขารู้อยู่แล้ว
ที่เขาเดาไว้ไม่ผิดเลย
เบื้องหลังของเจียงเสี่ยวไป๋แข็งมาก
แต่ดูเหมือนเขายังประเมินต่ำไป
เพราะนั่นคือปรมาจารย์ถึงกว่าสิบคน
มีน้ำหนักแค่ไหน?
น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก