"ทำร้ายอาจารย์ ทำร้ายสมาชิกสำนักพิเศษ ซึ่งสำนักพิเศษก็เป็นตัวแทนของราชวงศ์ หวงซงก็เป็นตัวแทนของตระกูลเราด้วย!"
หยวนอ้าวซานเงยหน้าขึ้น สายตาเปี่ยมด้วยความผ่านร้อนผ่านหนาว: "ดังนั้น คนคนนี้ไม่เพียงแต่ตบหน้าสำนักเฉียนชิง ตบหน้าสำนักอี้อู่ แต่ยังตบหน้าราชวงศ์ รวมถึงตบหน้าตระกูลหยวนของพวกเราด้วย!"
"อีกอย่าง ภาพนี้ถ้าแพร่ออกไป จะต้องมีผลกระทบแน่นอน แต่พวกคุณคิดดูสิ ตอนนั้นมีคนมุงดูไม่น้อย!"
"ถ้าเราไม่แพร่ภาพนี้ คนข้างล่างก็จะแพร่กันเอง! ถ้าสำนักพิเศษของเราไม่ทำอะไร ปล่อยให้เรื่องมันลุกลาม สถานการณ์จะยิ่งเลวร้าย!"
พูดมาถึงตรงนี้ หวงอ้าวซานสูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดว่า: "ดังนั้น ผมเสนอ ให้ออกคำสั่งล่าตัวทั่วเมือง ต้องไม่ให้คนคนนี้มีที่ซ่อนแม้แต่นิดเดียว..."
เมื่อพูดจบ สายตาทุกคู่ในที่นั้นจับจ้องไปที่เขา ไม่คิดว่าหวงอ้าวซานจะเสนอแบบนี้จริง ๆ
"อืม... ที่ท่านหวงพูดถูก!"
ตอนนี้เอง ชายชราผมขาวพูดช้า ๆ: "เรื่องนี้ต้องเปิดเผย คนคนนี้ก็ต้องจับตัวให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องภาพ..."
"ฉันจะประกาศเอง!"
เสียงของหวงอ้าวซานดังขึ้นอีกครั้ง
"ไม่ได้ ถ้าหลานสาวของท่านรู้ คงจะ..."
"ฉันจะประกาศเอง!"
หวงอ้าวซานพูดอีกครั้ง น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
ชายชราผมขาวได้ฟัง ขมวดคิ้ว ในที่สุดก็พยักหน้า
...
ทั้งคืนไม่หลับไม่นอน