"ละครเหรอ?"
จินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย เริ่มสนใจขึ้นมา พร้อมกับถามด้วยความสงสัย: "ละครอะไร?"
ในขณะที่มันสงสัย แมวเก้าหางก็ไม่พูดอะไร แค่ยิ้มให้หนาขึ้นกว่าเดิม
เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือหยวนหยุน
และตอนนี้ทิศทางที่หยวนหยุนกำลังไปก็คือห้องนอนพอดี
ต้องรู้ไว้ว่า การออกแบบบ้านที่นี่แปลกมาก ถ้าไม่ได้แบ่งแยกโดยเฉพาะ ก็จะมีห้องนอนแค่ห้องเดียว
ตอนนี้เสี่ยวไป๋จื่อกับเสี่ยวอีอยู่ในห้อง แล้วหยวนหยุนเดินเข้าไปแบบนี้ จะไม่ใช่ละครอะไรล่ะ?
เห็นจินเฟิงยังมองมันด้วยความสงสัย แมวเก้าหางก็พูดตรงๆ: "รอดูไปก็แล้วกัน!"
แต่ไม่นานมันก็ทำใจไม่ได้ เพราะหยวนหยุนไปห้องน้ำก่อน
ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะออกมา
หยวนหยุนที่สวมชุดนอน รูปร่างก็เผยออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ในตอนนี้สายตาของแมวเก้าหางจับจ้องไปที่จุดหนึ่ง ดวงตามีความสั่นไหว พูดเสียงเบา: "บนใบหน้าเธอมีรอยแดงใช่มั้ย?"
"ดูเหมือน..."
จินเฟิงมองแวบหนึ่ง แล้วตอบรับเบาๆ
แมวเก้าหางไม่พูดอีก ส่ายหัว แล้วก็หมอบลงตรงนั้น
ส่วนหยวนหยุนในตอนนี้ไม่รู้เลยว่าบริเวณห้องรับแขกมีความผิดปกติ เธอเดินเท้าเปล่าด้วยเท้าที่งดงาม เปิดประตูห้องนอนอย่างเบามือ
ในห้อง ม่านถูกปิดแล้ว ทำให้ห้องดูมืดเล็กน้อย
หยวนหยุนค่อยๆ เดินเข้าไปที่เตียงอย่างระมัดระวัง การเคลื่อนไหวเบามาก เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวจะรบกวนคนบนเตียง
สุดท้ายเธอก็นั่งลงตรงฝั่งหน้าต่าง แล้วเปิดผ้าห่มเข้าไป นอนนิ่งๆ อยู่ด้านหนึ่ง