"ไอ้หมอนี่มันฝังรากอยู่ตรงนั้นหรือไง!"
"ทำไมมันไม่ขยับเลยวะ!"
คนของสำนักหลิงจี้ทั้งหมดร่วมใจกันออกแรง คลื่นพลังนั้นสุดจะจินตนาการได้จริง ๆ
แต่ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะยังทนไหว
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็มีประสบการณ์แล้ว พยายามทรงตัวให้มั่น
"ออกแรงต่อไป!"
เสียงแหบห้าวดังขึ้นอีกครั้ง คนของสำนักหลิงจี้ต่างออกแรงกันสุดชีวิต
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป พูดตามตรง แรงกดดันก็ถือว่ามากพอสมควร
ตอนนี้เขาไม่กล้าหายใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะเขารู้สึกได้ว่า ถ้าหายใจแม้เพียงชั่วครู่ เขาจะถูกเหวี่ยงออกไปทันที
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด
ตอนนี้เถาวัลย์แผ่ลวดลายอันเจิดจ้าออกมา
พร้อมกับเสียงดังปัง
เชือกที่ถักจากเถาวัลย์สามเส้น ขาดไปหนึ่งเส้นทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนหยัดอยู่ตรงนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
จากนั้นเส้นที่สองและเส้นที่สามก็ขาดตามมาอีก
จู่ ๆ แรงก็หายไป เกิดภาวะไร้น้ำหนัก คนของสำนักหลิงจี้ล้มระเนระนาดพร้อมกัน
เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว แต่ร่างก็ยังถอยหลังออกไปโดยไม่ตั้งใจ
พอถอยไปได้สองก้าว มือข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของเขา
แรงที่หนักหน่วงนั้นทำให้เขาตกใจเล็กน้อย
หันไปมองก็เห็นชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง
แม้ผิวของชายชราจะคล้ำ แต่ก็ไม่อาจปกปิดความสง่างามนั้นได้
เจียงเสี่ยวไป๋ตกใจ นี่คงไม่ใช่ผู้อาวุโสของสำนักหลิงจี้ใช่ไหม?
ระหว่างที่สีหน้าเขาเปลี่ยนไป เหล่าคนสำนักหลิงจี้ที่ล้มระเนระนาดก็พากันลุกขึ้น สายตามองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความชื่นชมเป็นอย่างแรก จากนั้นก็ไปจ้องที่ชายชราผมขาวคนนั้น สีหน้าแสดงความเคารพพร้อมกัน