"เฮ้อ ยังไงก็เสียดายอยู่ดี!"
พูดจบ ชายชราผมขาวก็เห็นว่าทุกคนเงียบไป เลยพูดด้วยความโกรธขึ้นมาว่า "ยังไง พวกแกไม่เชื่อว่าฉันจะเหวี่ยงไอ้หนูนี่ออกไปได้หรือไง?"
"ใต้เท้าผู้อาวุโสสูงสุด เชือกมันไปตกอยู่ฝั่งพวกเขา!"
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มจากสำนักหลิงจี้คนหนึ่งก็เตือนขึ้น
ใช่ ถ้าตามกฎที่เจียงเสี่ยวไป๋ว่าไว้จริง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เป็นฝ่ายชนะ
แต่แล้ว ทันทีที่เสียงเขาจบลง ก็มีเสียงดังเพียะ!
ก็เห็นว่าชายหนุ่มคนนั้นถูกชายชราผมขาวตบกระเด็นไป "ไอ้เวร เชือกมันขาดแล้ว ก็ไม่นับ แล้วแกไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ?!"
พูดไป ชายชราผมขาวก็มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋อย่างไม่แน่ใจนัก "หนูเอ๋ย พี่พูดถูกไหม? เชือกขาดก็ไม่ควรนับแล้วใช่ไหม?"
"ไม่นับแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าเบา ๆ
"ได้ยินแล้วใช่ไหม ไม่นับแล้ว!"
ชายชราผมขาวหัวเราะเย็น ๆ ทว่าในตอนนั้นเอง แสงสีเขียวก็ประสานกันอีกครั้ง เชือกที่ถักจากเถาวัลย์ห้าเส้นลอยขึ้นมา "แต่ตามกฎแล้ว ต้องเริ่มใหม่!"
พอเจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ รอยยิ้มที่ชายชราผมขาวแสดงออกมาเมื่อครู่ก็แข็งทื่อไปทันที จากนั้นก็พูดเย็นชาว่า "หึ หึ หนูเอ๋ย ใครจะไปเริ่มใหม่กับแกกัน แค่ฝีมือเท่านั้น ก็ไปฝึกอีกสักร้อยแปดสิบปีก่อนเถอะ แล้วค่อยมาหาฉันเพื่อเริ่มใหม่ก็แล้วกัน!"
"ผม... ตอนนี้ผมยุ่งมาก..."
พูดจบ ชายชราผมขาวก็ไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ รีบหันไปทางชายชราหลายคนนั้นทันที "พวกแกหลายคนตามข้าไปที่ดินแดนซวีหลิงหน่อย ตรงนั้นมีปัญหาเล็กน้อยที่ต้องจัดการร่วมกัน!"