"ไปด้วยกัน?"
คนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ยินคำพูดของอูชิงจู๋ ต่างตกตะลึง
แล้วยังพูดได้ตรงไปตรงมาขนาดนี้?
ไอ้หมอนี่จากตระกูลสือ มันดียังไง?
ข้อเรียกร้องเกินเหตุขนาดนี้ นักบุญหญิงยังตอบตกลง?
สายตาที่จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ในชั่วพริบตา เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ริษยา กระทั่งแววตาอาฆาต
นั่นมันแทบอยากจะเข้าไปรุมกระทืบเจียงเสี่ยวไป๋สักยก
ส่วนคนตระกูลสือก็ล้มเลิกแล้ว เพราะข้อเรียกร้องที่เกินเหตุขนาดนี้ ใครจะตอบตกลง?
นักบุญหญิงตบสักฉาดยังนับว่าไม่เลว แต่คาดไม่ถึงว่า อีกฝ่ายกลับตอบตกลง?
ในความตกตะลึง ก็อดที่จะดีใจไม่ได้
เข้าไปสิ กระชับความสัมพันธ์ย่อมดีกว่า เพราะจะได้จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้สะดวกขึ้น...
"อีกครึ่งชั่วโมง ข้าจะรอท่านพี่ที่ลานกว้าง หวังว่าท่านพี่จะไม่ผิดนัด!"
เสียงของอูชิงจู๋ทิ้งไว้ แล้วนำคนของกู่แม้วจากไปทันที
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ตรงนั้น ไอสองครั้ง
เดิมทีเขาชอบเล่นแบบเงียบ ๆ แต่ตอนนี้ถูกอูชิงจู๋ทำแบบนี้ กลายเป็นโดดเด่นขึ้นมาโดยตรง
มันไม่ค่อยดี มันไม่ค่อยดีจริง ๆ
แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือก เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ก็จำนนเสียเถอะ...
"เซ่าเฟิง เจ้ากับแม่นางคนนี้ไปก่อนเถิด จำไว้... ต้องทำให้ดี!"
เสียงของผู้อาวุโสตระกูลสือคนหนึ่งดังขึ้น หลังจากพูดจบ ก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความชื่นชมเป็นพิเศษ แล้วพาอีกสี่คนไปก่อน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็จูงมือหวังเชี่ยนเชี่ยนให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปทางลานกว้างตอนขามา
แผ่นหลังของทั้งสอง ไม่ใช่... แผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ เรียกสายตาอาฆาตจากคนรุ่นใหม่ของทุกตระกูลได้อีกครั้ง