"ต้องพ่นสีจริงเหรอ?"
ลั่วซือทำสีหน้าประหลาดๆ
"เออไอ้ทึ่ม รีบไปสิ!"
ตีมั่วถลึงตาใส่ลั่วซือ
ลั่วซือพยักหน้าแล้วรีบเดินออกไป
ขณะที่ลั่วซือไปจัดการเรื่องนั้น ในห้องหนึ่ง ชายวัยกลางคนค่อยๆ ปิดโทรทัศน์ ยกแก้วไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมาเขย่าเบาๆ สองที
จากนั้นก็เบี่ยงหน้าไปมองผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง พร้อมรอยยิ้ม "จัดการโคฮานได้ในกระบวนท่าเดียว น่าสนใจดีนี่!"
พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดกับชายด้านหลังว่า "ไปสิ ออกแรงกดดันพวกข้างล่างหน่อย ให้มีคนมาท้าทายทีละเยอะๆ ข้าไม่มีอารมณ์รอไปเรื่อยๆ หรอก!"
"ถ้าปล่อยให้พวกนั้นออกมาจากแดนหงส์ได้ ดาบเล่มนั้นเกรงว่าคงไม่ตกถึงมือข้า!"
"ขอรับ!"
ชายที่อยู่ด้านหลังฟังแล้วก็โค้งคำนับด้วยความเคารพ แล้วจากไป
ถ้ามีใครอยู่ด้วย ตอนนี้คงต้องตกตะลึงแน่
เพราะชายที่จากไปอยู่อันดับที่สิบสามในจัดอันดับพลัง
พอนึกภาพออกเลยว่า คนที่ดื่มไวน์แดงน่ะต้องมีพลังน่ากลัวขนาดไหน ถึงทำให้คนอันดับสิบสามต้องมีท่าทีแบบนี้
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลังจากออกจากสนามประลองก็หาที่ลับตาคน เก็บชุดพรางตัว แล้วหยิบโทรศัพท์กดเบอร์หานจื่อเจี่ยนโทรออก
ไหนๆ เขาก็มาเขตในได้แล้ว
ถือโอกาสช่วงนี้มีเวลา แวะไปดูหน่อยแล้วกัน
โทรศัพท์ของหานจื่อเจี่ยนต่อติดเร็วมาก
ตอนนั้นเองเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นทันที "ท่านหาน ผมอยู่เขตในครับ!"
"ข้าอยู่แดนหงส์ เจ้าขึ้นมาเลย!"
เสียงของหานจื่อเจี่ยนตรงไปตรงมามาก "ถึงเวลาข้าจะให้คนรับเจ้าเอง!"