ใกล้พลบค่ำ
เซินซิวเดินทางมาถึงสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ด้วยสีหน้าจนใจ แต่แฝงไว้ด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย
ที่นี่หอมอบอวลชื่นใจ
ในลานบ้าน ร่างหนึ่งที่มีผมยาวสีฟ้า สวมกระโปรงยาวสีขาวกำลังนั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางมวลบุปผา ชี้นิ้วเล่นกับแมลงตัวหนึ่งเป็นพักๆ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า
"นักบุญหญิง!"
เมื่อเห็นร่างนั้น เซินซิวพูดด้วยความเคารพอย่างสูงก่อน จากนั้นจึงกล่าวด้วยความหัวเสียว่า "นักบุญหญิง ข้ารออยู่ข้างนอกมาทั้งวัน ไอ้หนูเจียงเสี่ยวไป๋นั่นก็ยังไม่โผล่มาเลย ท่าน..."
เสียงของเซินซิวหยุดลงครู่หนึ่งก่อนจะอดไม่ได้ที่พูดต่อ "ท่านสัมผัสได้ผิดไปหรือเปล่า!"
"อ้อ?"
ร่างนั้นเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มผุดบนใบหน้าดูเย้ายวนชวนหลงใหล "เขามาถึงในเผ่าเราแล้วไม่ใช่หรือ?"
"มาถึงแล้ว?"
เซินซิวทำหน้าไม่อยากเชื่อ "ไม่นะขอรับ ทางเข้าเผ่ามีอยู่แค่ทางเดียว ไอ้หนูนั่นจะบินเข้ามาได้ยังไง?"
อูชิงจู๋ได้ยินคำของเซินซิวก็แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนจากแปลงดอกไม้ พลางกล่าว "เจ้าไม่เห็นใครสักคนเลยหรือ?"
"ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี!"
เซินซิวส่ายหัว "มีคนของตระกูลสือเข้ามาสองคน!"
"อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว!"
อูชิงจู๋ยิ้มอีกครั้ง "ไม่ต้องสนใจแล้ว เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ!"