“เขามีกุญแจเหรอ?”
ทันทีที่จีหย่งจื่อพูดจบ ทุกคนในที่นั้นก็ชะงักไปพร้อมกัน
แน่นอนว่าคนที่งงที่สุดก็คือสามคนจากตำหนักหลบซ่อนโลก
พวกเขาเบิกตากว้าง
ทำไมพวกเขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด?
“ฮ่ะฮ่า!”
เปากว้านหัวเราะออกมาในตอนนั้น
เขาสะใจจริง ๆ
ปัญหาที่ยากที่สุดสำหรับทุกตระกูล กลับกลายเป็นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเจียงเสี่ยวไป๋
ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะโห่ร้องเชียร์ขึ้นมาทันที
จอมมาร จอมมาร...
“อ้อ ผมยังไม่ได้เปิดดูเลยนะ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นในตอนนั้น
พอได้คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มาแล้ว เขากลับไม่รีบร้อน
เพราะยังไงกุญแจก็อยู่ที่เขาเหมือนกัน
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ต้องสงสัยเลยว่ายอมรับว่ากุญแจอยู่ที่เขาจริง ๆ
ถานจิ่ง เฮ่อหยาง และซางฟู่สบตากัน สีหน้าดูซับซ้อนอย่างยิ่ง
นี่...นี่...นี่...
เล่นกันแบบนี้ก็ได้เหรอ?
หมายความว่า เจียงเสี่ยวไป๋เอากุญแจมาก่อนแล้ว
ฟ่อ!
หอค่ายุทธ์ยอมเหรอ?
ต่อให้หอค่ายุทธ์ยอม ในสถานการณ์ที่ยากระดับนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้ยังไง
ตกตะลึง!
ครั้งนี้สามคนนี้ตกใจจริง ๆ
ถ้าเหวินเอ้ออยู่ก็คงจะตกใจเหมือนกัน
“อืม ถือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ไว้ให้ดีนะ อย่าให้ใครแย่งไปเด็ดขาด!”
จีหย่งจื่อมองเจียงเสี่ยวไป๋และพูดเน้นย้ำ
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เรื่องนี้เขาเข้าใจดีอยู่แล้ว
หลังจากนั้นจีหย่งจื่อก็พูดสั้น ๆ ไม่กี่คำ และประกาศปิดการประชุม