“พรวด...”
ท่านอาจารย์หลี่กำลังจิบชา พอได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่าเลิกประชุม ก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย
น้ำชาในปากพุ่งออกมาไกลเลยทีเดียว
หม่าซิงอวิ๋นก็อึ้งไปเช่นกัน
ส่วนคนของสามตระกูลก็ไม่ต้องพูดถึง นั่งอยู่ตรงนั้นยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก
มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินลงมาเตรียมจะจากไป ใบหน้าแดงก่ำด้วยความกลั้นอารมณ์
“หัวหน้าสำนัก!”
ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสของสามเก๋อก็พูดขึ้นพร้อมกัน
“มีอะไร ยังมีธุระอีกหรือ?” เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมาถามด้วยความสงสัย
“คืออย่างนี้ครับหัวหน้าสำนัก!”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งกระแอมแห้งๆ แล้วพูดว่า “การประชุมครั้งนี้เป็นการประชุมร่วม จัดโดยสำนักใหญ่ สามตระกูลเห็นชอบ และดำเนินการภายใต้การตรวจสอบของวิหารวิญญาณ จะเลิกประชุมตามอำเภอใจไม่ได้!”
“เดี๋ยวก่อน สำนักรองแยกตัวเป็นอิสระมานานแล้ว สำนักใหญ่ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายไม่ใช่หรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันยังบอกเลิกประชุมไม่ได้อีกหรือ?”
“นี่...”
ผู้อาวุโสคนนั้นเก้อเขินไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “สำนักรองเป็นอิสระก็จริง แต่หากสำนักรองเกิดข้อพิพาท สำนักใหญ่ก็สามารถใช้อำนาจบริหารจัดการได้!”
“อย่างนั้นหรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว สายตามองไปทางท่านอาจารย์หลี่
ท่านอาจารย์หลี่พยักหน้าเบาๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเงียบๆ เมื่อกี้เขาตั้งใจจะไปจริงๆ
ยังไงเสีย เขาก็คือหัวหน้าสำนัก
ไม่มีใครทำอะไรเขาได้
แต่สถานการณ์ตอนนี้
ช่างเถอะ งั้นก็ฟังดูหน่อยแล้วกัน
คิดได้ดังนั้นก็กวาดสายตาไปทางตู้ลี่ แล้วกลับไปนั่งที่เดิม “งั้นก็ว่ามา หัวข้อประชุมคืออะไร!”
“หัวข้อประชุมก็คือคุณยังเหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้าสำนักอยู่หรือไม่!”