“ไม่ กระบวนท่าเดียว!”
เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้มพลางกล่าว “ข้าอยากดูว่าท่านผู้อาวุโสทั้งสองจะรับกระบวนท่านี้ได้หรือไม่!”
สิ้นเสียง ชายชราผมขาวและหญิงชราผมขาวก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
ชายหนุ่มผู้นี้ ช่างน่าสนใจนัก พวกเขาสบตากันแล้วตอบพร้อมกันว่า “ได้!”
พวกเขาก็สงสัยเช่นกันว่าเจียงเสี่ยวไป๋ตรงหน้าจะงัดไม้เด็ดอะไรออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋ถอยหลังไปช่วงหนึ่ง รอยยิ้มปรากฏขึ้น มือทั้งสองประสานกัน รอยตราสิบสองผนึกแปรเปลี่ยนเรียงร้อย อักขระโบราณสายแล้วสายเล่าแผ่ขยายออกมา
ในตอนแรก ชายชราและหญิงชราผมขาวยังไม่รู้สึกอะไร แต่ครู่หนึ่งต่อมา สีหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้น
รอยตราผนึกแปรเปลี่ยนซับซ้อนสลับซับซ้อน
ระหว่างหมุนวน วิธีเรียงตัวของอักขระโบราณก็ผิดแผกอย่างยิ่ง
ยิ่งกว่านั้น แรงมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อยังแผ่ซ่านออกมาในยามนี้
ใช่แล้ว
สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ใช้ในครั้งนี้ คือผนึกโบราณเฉพาะของวังสละโลก ผนึกแรก ไคซาน
ครั้งก่อนที่เขาทำสำเร็จ สูญเสียพลังงานไปถึงครึ่งหนึ่ง
และความน่าสะพรึงของผนึกโบราณนี้ก็ยังตราตรึงในความทรงจำเขา
ทั้งสองล้วนเป็นยอดฝีมือรุ่นบุกเบิกแห่งตำหนักน้ำแข็ง ฝีมือย่อมน่าตกตะลึงยิ่งนัก
เพื่อแสดงความเคารพ เขาจึงตัดสินใจใช้กระบวนท่านี้ดู
เมื่อผนึกโบราณค่อย ๆ ก่อตัวสมบูรณ์
ลมหายใจของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เปลี่ยนไป มือทั้งสองของเขาปรากฏรอยเลือดเช่นครั้งก่อนอีก
เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ร้ายแรงเท่าครั้งก่อน
ทุกอย่างอยู่ในกำมือ
ตั้ง!
ตราประทับรวมตัวกันสำเร็จ พลังธรรมชาติมหาศาลหมุนวนรอบตัวเจียงเสี่ยวไป๋อย่างบ้าคลั่งในพริบตา