"เกิดอะไรขึ้น?"
สายตาของคุณชายจ๋ายตกลงบนตัวเฉาเฟิง
เพราะเสียงเตือนดังขึ้นไม่หยุด ว่าถูกเบียดออก กรุณาเลือกห้องรับรองอื่น
"รอเดี๋ยวนะ!"
เฉาเฟิงเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก "ผมโทรถามเคาน์เตอร์เดี๋ยวนี้แหละ!"
พูดจบเขาก็หยิบมือถือโทรออก สักพัก เฉาเฟิงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ สุดท้ายเก็บมือถือแล้วมองคุณชายจ๋าย "คุณถูกเบียดออกจริงๆ ครับ!"
คุณชายจ๋ายฟังแล้ว แววตาเย็นวาบ "ใครเป็นคนเบียด?"
"ข้อมูลเป็นความลับ สืบไม่ได้!"
เฉาเฟิงพูดพลางรู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อย
ต้องรู้ว่าบัตรของคุณชายจ๋ายเป็นบัตรทอง พอจองสำเร็จ นอกจากยกเลิกเอง
ไม่อย่างนั้นไม่มีทางถูกเบียดออก
ดังนั้นสถานการณ์นี้ เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง…
"ข้อมูลลับอีก?"
คุณชายจ๋ายขมวดคิ้ว "ไม่ใช่ว่าเริ่มบ่ายสองเหรอ งั้นเรารอก่อนละกัน ฉันอยากดูนักว่าใครแอบเล่นตุกติก!"
อีกด้านหนึ่ง
หน้าห้องรับรองหมายเลขหก ร่างสามร่างเดินมาช้าๆ
ผู้อาวุโสที่เดินนำหน้ามีสีหน้าอ่อนโยน ผมขาวทั้งหัว แถมมีเปียเล็กๆ หลายเปีย ดูมีสง่าราศีแบบผู้คงแก่เรียน
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่นี่ คงจำได้แน่ว่าคนนี้คือผู้อาวุโสผมเปียนั่นเอง
ตอนนี้เขาเอื้อมมือออกมา ใช้นาฬิกาข้อมือแตะที่ประตู
ทันใดนั้นเสียงกังวานไร้ที่มาก็ดังขึ้น "ขออภัย ท่านถูกเบียดออกแล้ว ตอนนี้ท่านถูกปรับสถานะเป็นตั๋วยืนในห้องโถง กรุณาไปยืนในห้องโถงทันที ป้องกันคนอื่นมาแย่งที่!"
สิ้นเสียง ผู้อาวุโสผมเปียแอบแปลกใจ สงสัยหูตัวเองฝาด
เขาจึงยกมือขึ้นแตะอีกครั้ง