"สู้กันได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองวอร์ดแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "แต่……ไม่ใช่ตอนนี้!"
"ถึงเวลาฉันจะไปท้าแกด้วยตัวเอง!"
"โอ้ ฉันรอไม่ไหวแล้ว!"
วอร์ดหัวเราะเย็นชา พริบตาเดียวก็เคลื่อนไหวดั่งสายลม
ที่หมายเลขแปดเขาเก็บความโมโหไว้เต็มหัว
เขาอยากระบายออก
ตอนนี้เพิ่งได้ยินมิเลนพูดว่าเจียงเสี่ยวไป๋คนนี้เก่งกาจแค่ไหน เหมือนเขาเจอทางระบายอารมณ์แล้ว
พลังงานรวมตัวกัน
จังหวะที่เขาเตรียมลงมือกับเจียงเสี่ยวไป๋ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงพลังกระบี่ปะทุขึ้นมา
สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นคลื่น เขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว
แต่ชั่วขณะต่อมา เขารู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ร่วงดิ่งลงมา คราวนี้กระบี่ยาวเล่มหนึ่งพาดอยู่บนคอของเขา
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตามองวอร์ดแล้วพูดว่า "ฉันบอกว่าครั้งหน้าไม่ได้เหรอ?"
วอร์ดสัมผัสถึงไอคมกริบที่ปกคลุมบนกระบี่ รูม่านตาหดลง
ความรู้สึกนั้น ราวกับว่าถ้าพลาดแม้แต่น้อย ก็จะตัดคอเขาขาดได้
มิเลนเห็นฉากนี้ ไม่ได้ประหลาดใจ ถอนหายใจในใจ แล้วพูดตรง ๆ ว่า: "ฉันต้องขอโทษแทนความบุ่มบ่ามของเพื่อนฉัน!"
"โอ้!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองมิเลนแวบหนึ่ง สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร คลื่นระลอกปริภูมิกระเพื่อม กระบี่ก็หายไป
กวาดสายตาเย็นชาผ่านวอร์ด สุดท้ายมองไปที่มิเลนแล้วพูดว่า "ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม?"
"อะไรเหรอ?"
มิเลนพูดตรง ๆ
"หมายเลขสิบเจ็ดอยู่ไหน?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามตรง ๆ
นี่คือปัญหาที่เขาต้องจัดการก่อน
เขาไม่อยากให้จั๋วหนานต้องเป็นอะไรเพราะมาช้าไปก้าวเดียว