"ราชันอินทรี!"
สัตว์อสูรตัวนั้นมองไปยังทิศทางที่รูปปั้นหายไป เสียงของมันแฝงไปด้วยความเคารพอย่างชัดเจน
ครู่ต่อมา มันหันกายกลับมามองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินผ่านมา พูดขึ้นว่า "นี่มันโกงชัด ๆ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของสัตว์อสูร ก็กระแอมไอเบา ๆ
อันที่จริงเขาไม่อยากเสียเวลามากกว่านี้ ก็เลยดึงรูปปั้นตัวหนึ่งจากดินแดนสุสานป่าเถื่อนนั่นมา
แต่ถ้าจะสู้จริง ๆ เขาก็ฝ่าไปได้ เพียงแต่มันต้องเสียเวลา
"ช่างเถอะ!"
ในที่สุดสัตว์อสูรตัวนั้นก็ส่ายหัว มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "เจ้าดึงราชันอินทรีได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าเจ้าเป็นว่าที่ราชันป่าเถื่อนรุ่นต่อไป งั้นข้าจะผ่อนผันให้เจ้าก็แล้วกัน!"
"เดี๋ยวก่อน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ราชันอินทรีที่ว่า ไม่ใช่ใครก็ได้ที่ดึงได้นี่นา?"
"แน่นอน มีเพียงผู้ที่มีเพลิงจิตวิญญาณราชันเท่านั้นถึงจะทำได้!"
สัตว์อสูรมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "เจ้าดึงมันได้ นั่นก็พิสูจน์ได้เพียงพอแล้วว่าในตัวเจ้าหลอมรวมเพลิงจิตวิญญาณราชันไว้ส่วนหนึ่ง!"
"แบบนี้นี่เอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋แววตาเป็นประกายแปลก ๆ จากนั้นก็คำนับสัตว์อสูรตัวนั้น "งั้นข้าเข้าไปข้างในละนะ!"
พูดจบ หลังจากสัตว์อสูรตอบรับ มันก็พุ่งทะยานไปตามเส้นทางนั้นสู่ส่วนที่ลึกยิ่งขึ้นไปอีก
ส่วนสัตว์อสูรตัวนั้นมองดูทิศทางที่เจียงเสี่ยวไป๋จากไป สายตากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง นานเท่าไรไม่รู้ เมื่อมองไม่เห็นเงาเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว มันก็กลับไปนอนลงที่เดิม
ดวงตาทั้งสองข้างค่อย ๆ หลับลง
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงสุดทาง ก็พบว่าสายตาถูกบดบังจนมองอะไรไม่เห็น