"ใครเป็นครอบครัวเดียวกับนาย!"
สิ้นเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ เฉิงหยวิ่นและจีเฟิ่งซีก็พูดออกมาพร้อมกัน
พูดจบก็สบตากัน แล้วหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอดไม่อยู่
หลังกินข้าวกลางวันเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ให้เฉิงหยวิ่นและจีเฟิ่งซีพักผ่อน ส่วนตัวเองก็ออกไป
เฉิงหยวิ่นและจีเฟิ่งซีคงพอเข้าใจ
เจียงเสี่ยวไป๋น่าจะไปเตรียมของขวัญ
ของขวัญที่บอกว่าไม่เหมือนใคร
ตอนนี้ พวกเธอสงสัยเหมือนกันว่า จะไม่เหมือนใครแค่ไหน?
จนถึงตอนเย็น เจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับมา
มาถึงห้องนั่งเล่น ทั้งสามคนอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย นั่งดูทีวีอยู่
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา สายตาสามคู่ก็จ้องมาที่เขาพร้อมกัน
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วถาม: "อะไรเหรอ?"
สิ้นเสียง ก็มีเสียงของเฉิงหยวิ่นดังขึ้น: "คุณเจียงคะ ของขวัญของคุณเตรียมไปถึงไหนแล้ว?"
"หึหึ รอพรุ่งนี้เถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วนั่งลงข้าง ๆ
ทั้งสามฟังแล้วยิ่งสงสัย
ตอนนั้นเองก็มีเสียงของซานซานดังขึ้น: "ท่านเขยคะ เมื่อบ่ายนี้คุณไม่ได้เตรียมอะไรเลยเหรอ?"
"ก็ใช่ว่าจะไม่ได้เตรียมอะไรเลย..."
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบไป แต่พอพูดจบก็รู้สึกว่าบรรยากาศไม่ค่อยปกติ
ตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตั้งสติได้ สายตาจ้องไปที่ซานซาน
"มองฉันกันทำไม?"
ซานซานมองสายตาทั้งสามคู่แล้วพูดว่า: "ยังไงท่านเขยก็ต้องเรียกอยู่ดีนี่คะ ฉันก็แค่เรียกก่อนนิดหน่อย!"
"ก็ไม่ได้!"
จีเฟิ่งซีพูดขึ้น หน้าแดงซ่าน