"ผู้อาวุโสของนิกายพิษ พอไปถึงที่นั่นอย่าไปล่วงเกินคนอื่นนะ ไม่งั้นตายยังไงก็ไม่รู้!"
เวินเจิงนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง จึงกำชับเจียงเสี่ยวไป๋ประโยคหนึ่ง
สำนักพิษโด่งดังเรื่องการวางยาพิษ
สังหารโดยไร้ร่องรอย
และแต่ละชนิดยังให้ผลไม่เหมือนกัน ทรมานคนได้ถึงพริกถึงขิง
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไปหาเรื่องคนอื่นเข้าคงไม่ดีแน่
"อ้อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วขานตอบส่ง ๆ ว่า "ผู้อาวุโสเวินมีธุระอื่นอีกไหมครับ ถ้าไม่มี พวกเราไปก่อนนะ!"
พูดจบ สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับไปมองเสี่ยวอีอีกครั้ง
"ไปเถอะ ผู้อาวุโสไม่มีธุระอะไรแล้ว!"
เสียงของเสี่ยวอีดังขึ้น เธอดูรีบร้อนอยากจะดึงเจียงเสี่ยวไป๋ให้จากไป
เวินเจิงเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว สุดท้ายก็โบกมือแล้วบอกว่า "ไปได้ จำไว้ พรุ่งนี้ไปเมืองซีหลิงต้องไม่ไปหาเรื่องเด็ดขาด!"
"รู้แล้ว!"
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาอุ้มเสี่ยวอีไว้ในอ้อมแขนแล้วพุ่งเข้าไปในป่า
เวินเจิงมองแผ่นหลังของทั้งคู่ แล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า "หนุ่มสาวก็แบบนี้นี่แหละ!"
พูดจบเขาก็มองไปที่คนอื่น ๆ แล้วบอกว่า "พรุ่งนี้พวกคุณทำงานต่อให้เสร็จ ภายในหกวัน พยายามให้ครอบคลุมทั่วทั้งเขต!"
"ครับ แต่ที่นั่นคือพื้นที่ลึกที่สุด..."
เสียงของหนิงเถียนเจือด้วยความลังเล "ไม่ใช่ระดับฝีมือของพวกเราจะบุกเข้าไปได้!"
"ที่นั่นไม่ต้องให้พวกคุณรับผิดชอบ!"
เวินเจิงพูดจบ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปในตอนนั้น