วันรุ่งขึ้น
หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋กินอาหารเช้าที่กงซินเยว่ทำเสร็จแล้ว ก็ไม่ได้รีบร้อนจากไป
แต่รอจนถึงเกือบแปดโมงเช้า ถึงได้เดินไปทางโรงเรียน
ระหว่างทาง เขามองดูจอ LED ขนาดใหญ่
พบว่านอกจากข้อมูลของเขา VS และข้อมูลอีกชิ้นหนึ่ง กระพริบสลับไปมา
เนื้อหาตรงไปตรงมามาก
'ขอแสดงความยินดี นักเรียนห้องอัจฉริยะ ไนเก๋อร์ สามารถยอมรับพลังหงส์ได้'
จะเห็นได้ว่ามีผู้คนจำนวนไม่น้อยมองดูข้อมูลนี้แล้วพูดคุยกัน
สีหน้าต่างเต็มไปด้วยความตกตะลึง
สถาบันมีของวิเศษอยู่สองอย่าง
อย่างหนึ่งคือกระบี่ในทะเลสาบนั่น
อีกอย่างก็คือพลังหงส์ในดินแดนหงส์นั่นแล้ว
กระบี่ถูกหมายเลขแปดเอาไปแล้ว ไม่คิดว่าพลังหงส์นี่จะถูกไนเก๋อร์เอาไป
แกร่ง!
เจียงเสี่ยวไป๋แววตาเย็นเยียบเคลื่อนไหว เขาไม่มีทางบอกให้คนอื่นรู้หรอกว่า แท้จริงแล้วพลังหงส์นี้เป็นของเขาแล้ว
เขาจะอวดอย่างเงียบๆ!
ส่ายหน้าไปมา เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปทางห้องอัจฉริยะ
มาถึงสนามประลองยุทธ์ เวลายังไม่ถึงแปดโมงครึ่ง
ตอนที่เขาเดินเข้าไปในสนามประลองยุทธ์วินาทีนั้น เสียงผู้คนดังอึกทึก
สายตาที่คาดหวังอีกครั้งตกลงบนตัวเขา
เมื่อวานหมายเลขแปดแสดงได้แข็งแกร่งเกินไป
วันนี้พวกเขาเองก็คาดหวังว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะนำการแสดงที่ดีกว่าเดิมมาให้เห็น
เจียงเสี่ยวไป๋ดูนาฬิกาข้อมือ ตอนที่เหลือเวลาอีกห้านาที เพิ่งจะก้าวขึ้นเวที จู่ๆ คิ้วก็ขมวดขึ้น ก้าวเท้าหยุดลงในวินาทีนั้น มีเสียงเพราะๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ: "สู้ๆ!"