“นิ่ง ๆ งั้นเหรอ?”
เย่เหยียนมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่
ใจใหญ่ขนาดนี้เลย?
เมื่อเห็นเฟืองวงกลมกำลังพุ่งเข้ามา ตอนนี้เย่เหยียนแทบสัมผัสได้ถึงความแหลมคมนั้น
ไม่ขยับเนี่ยนะ มันจะดีเหรอ?
ในขณะที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป พลังจิตอันน่าตกใจก็พลุ่งพล่านขึ้นในชั่วพริบตา ใบเลื่อยนั้นก็หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเขาและเย่เหยียน...
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นฉากนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏ
เขารู้อยู่แล้ว
ในตัวเขายังมีต้นกำเนิดกระดูก ปูหนีอันไม่มีทางยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับเขาที่นี่เด็ดขาด
ดังนั้น ต่อให้เขาไม่ลงมือ ปูหนีอันก็จะช่วยเอง
แต่ระหว่างนั้น เขาเห็นสายตาเย็นชาที่ปูหนีอันส่งมาให้
ดูท่าจะไม่ค่อยพอใจเขาสักเท่าไหร่
ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้สายตาแบบนี้
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ เขาจะไปสนใจเหรอ?
ยังไง... เขาก็ไม่ใช่ที่หนึ่งของหอประลอง
เขาแค่ดูเป็นละครก็พอ
และวันนี้มันถูกกำหนดไว้แล้ว ว่าปูหนีอันจะต้องตายที่นี่
เขาพูดแล้ว!
ตอนนี้ปูหนีอันเดินลงมา สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋เก็บกลับไป แล้วเลื่อนไปจับที่ชายหนุ่มต่างประเทศคนนั้น พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย พูดด้วยภาษาอังกฤษคล่องแคล่ว "ผมจำได้ว่าคุณชื่อหมี่หลุน ใช่คนของตระกูล‘เปิ่น’ไหม?"
หมี่หลุนพยักหน้า พร้อมกับเบนสายตามาที่ปูหนีอัน
ใต้เสื้อผ้ามีจังหวะกระเพื่อมเป็นระลอก
ราวกับคลื่นน้ำ ในนั้นได้ยินเสียงก๊อบแก๊บชัดเจน
ละเอียดและใส
เจียงเสี่ยวไป๋มีแสงสีทองกระโดดในดวงตา มองชายหนุ่มต่างประเทศคนนั้นแวบหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ