“นี่คือเขตภารกิจ!”
ภายใต้การนำของหลางเฉิน พวกเขามาถึงเขตภารกิจที่นี่
จะเห็นได้ว่ามีคนมารวมตัวกันอยู่มากมาย
ตอนนี้ทุกคนนั่งอยู่ที่นั่น
การปรากฏตัวของพวกเขาสามคนดึงดูดสายตาได้ส่วนหนึ่ง และสุดท้ายก็พากันจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋เป็นพิเศษ
คุ้น ๆ หน้า!
ไม่นานก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น
จากนั้นสายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ่งมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความดูถูก
เกาะกระแส
ซื้อตัวสถาบันเพื่อให้ได้ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่ม
ฆ่าซือคงหรานต่อหน้าธารกำนัล
ช่างต่ำช้าเลวทรามสิ้นดี
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนัก สายตากวาดไปทางเคาน์เตอร์แล้วถามว่า “ภารกิจรับกันที่ตรงนั้นเหรอ?”
“อื้ม!”
หลางเฉินพยักหน้า “แต่ไม่ใช่ว่าอยากรับภารกิจไหนก็รับนะ ต้องรอพวกเขาประกาศออกมาก่อน แล้วคนที่รออยู่ที่นี่ถึงค่อยเลือกว่าจะรับหรือไม่รับ”
“หมายความว่า ภารกิจไม่ได้มีแค่ของสภาฟู่เป่าเองงั้นเหรอ?” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม
“ใช่ บางครั้งก็มีภารกิจส่วนตัวด้วย!” หลางเฉินตอบ
“งี้นี่เอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจแจ่มแจ้ง
ไม่แปลกใจเลยที่คนมากมายมารออยู่ที่นี่
แต่…รอต่อไปแบบนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะเจอภารกิจตามหาสมุนไพรนั่นหรอกมั้ง?
เขาหันไปมองหลางเฉินแล้วถามว่า “นายบอกว่าคราวที่แล้วนายได้รับเชิญมา?”
“อื้ม!”
หลางเฉินพยักหน้า “หลังจากมาถึง ฉันก็เจอน้องชายของอูทง!”
เจียงเสี่ยวไป๋จมลึกลงในภวังค์ความคิด
มีจุดผิดปกติ
ครั้งนั้น มีแค่น้องชายอูทงที่มีปัญหาเหรอ?
หรือว่าทุกคนที่ไปในครั้งนั้นมีปัญหากันหมด?
ระหว่างครุ่นคิด เขาหันไปถามหลางเฉินว่า “น้องชายของอูทงชื่ออะไร?”